lifeorian.web-log.nl

Een half jaar later.

Ik moest heel veel werken.

Ik moest nóg meer werken.

Ik moest mijn sociale kontakten bijhouden.

Ik moest altijd voor iedereen klaarstaan.

Ik moest blijven werken.

Ik moest mensen helpen.

Ik moest luisteren naar iedereen.

Ik moest altijd van alles...

Totdat iemand me vertelde dat ik maar eens aan mezelf moest denken. Dat ik vooral maar eens goed voor mezelf moest zorgen en alleen de dingen moest doen die ik leuk vond. Ik moest maar eens niet zoveel moeten. We zijn een half jaar verder en echt wel wat wijzer. Het dal was diep, maar alles komt tóch altijd weer goed.

Misschien moest ik maar weer eens gaan loggen...

Oh Denneboom!

Applaus graag...

klik

R.I.P.

Het is al donker als ik voor de allerlaatste keer mijn auto op de oprit parkeer. De deur is waarschijnlijk gewoon open, maar toch bel ik aan. Vreemd, bedenk ik me. Hoe normaal het altijd was om gewoon bij je binnen te lopen realiseer ik me als een lange slanke man de voordeur voor me opendoet. Hoewel ik vanavond geen uniform draag, herkent hij me meteen. In een flits zie ik dat hij sprekend op jou lijkt.

Door de hal lopen we zwijgend naar de woonkamer waar kinderen en kleinkinderen aan de grote, lange tafel koffie drinken. Of ik ook een kopje wil. Liever een kopje thee als dat kan. Zal ik zelf de waterkoker even aanzetten? Dat ben ik zo gewend... In gedachten ga ik terug naar al die avonden dat we samen thee dronken. Ik denk aan hoe je daar in je stoel zat te wachten tot ik kwam. Aan hoe blij je altijd was om me te zien en dat ook steeds maar weer uitsprak. "Kindje, wat ben ik blij dat je er bent". Je hebt geen idee wat dit voor me betekende. Ik denk aan hoe dankbaar en lief je altijd bent geweest. Nooit heb ik je ook maar één woord horen klagen. Terwijl er genoeg redenen waren om dat wél te doen.

In het ziekenhuis schrok ik van je. Je was mager en zag er zo moe uit. De laatste keer dat ik je daar opzocht zei ik voor ik wegging: Kom maar gauw naar huis, lekker in je eigen bed, kijken naar de bloemen in je tuin. Wij zorgen wel voor je, dat is beter. Je knikte naar me en zuchtte: Ja, kindje. Dat was wat je wilde. Sterven in je eigen huis, met de mensen om je heen waar je om gaf.

Je weet de weg hè, zegt je oudste zoon als we in de hal staan. Bijna klop ik op de deur voor ik naar binnen ga. Je hoeft niet meer te kloppen, zegt hij zachtjes en laat me dan even alleen. Je ligt daar zo mooi en stil. Lekker in je eigen bed met overal bloemen om je heen. Dat zwartroze pakje staat je mooi, fluister ik tegen je terwijl ik voor de laatste keer je koudgeworden handen vastpak. Het is goed zo hè vrouwke?! Het is mooi geweest nu. Even ben ik geneigd om je kussen nog even op te schudden, zodat je lekker ligt. Dat vond je altijd zo fijn. M'n tranen probeer ik weg te slikken. Tevergeefs. Dus laat ik ze maar stromen als ik nu voorgoed afscheid van je neem.

Dankjewel voor alle kopjes thee, de lekkere chocolaatjes en voor "neem er nog maar één kindje". Dankjewel voor je dankbaarheid en liefde, voor je altijd oprecht gemeende interesse en belangstelling. Dankjewel voor wie je voor me was... Ik zal je missen. Rust zacht lieve mevrouw D.

Inpakken en wegwezen...

Vandaag was het dan eindelijk zover... De overdracht van m'n nieuwe woning vond plaats en na het tekenen van de koopakte ben ik dan eindelijk de trotse bezitter van m'n eigen nieuwe huisje! Leuk hè?! Nog even een beetje klussen en dan... Inpakken en wegwezen!

   

Herinnering.

Vreemd dat ik op dagen als deze toch weer even aan je moet denken. Gek dat ik in deze tijd van het jaar toch steeds weer een beetje last van je heb. Last van mezelf is misschien een betere uitleg, want jij bent immers al zo'n tijd weg. Weg uit mijn leven, weg uit mijn hart, maar zo nu en dan nog steeds niet weg uit mijn hoofd. Mijn geheugen is net iets te goed en soms is dat jammer. De herinneringen aan jou lijken voor altijd in dat geheugen te zijn gegrift. Zelfs als ik het niet wil...

Eigenlijk is het gedonder vorige week al begonnen, toen ik die verdomde schuur op moest ruimen. Natuurlijk stel ik dit soort dingen zo lang mogelijk uit, omdat ik weet wat het met me doet. Onbewust word ik er toch nog een beetje verdrietig van als ik de oude foto's uit een doos graai. Een vergeelde trouwkaart met de woorden die me nu niet zoveel meer zeggen, een briefje met een bijna onleesbaar, maar lief krabbeltje in jouw handschrift, cd's met de muziek waar jij zo gek op was. Die dure jas die je van je oma hebt gekregen, maar kennelijk nooit belangrijk genoeg voor je is geweest om hem mee te nemen of op te halen. In de schuur ligt een leven dat in de verste verte niet meer lijkt op het leven van nu. Dozen vol herinneringen. Wat heb ik verloren? Wat neem ik mee?

Mijmerend loop ik door de stad op zoek naar een kaartje voor een kennis die een dochter heeft gekregen. Vandaag vier jij je veertigste verjaardag en ineens vraag ik me af of je nog wel eens aan mij denkt. Of je ook wel eens last hebt van jezelf als je denkt aan die tijd van toen. Of ik in jouw herinnering soms ook nog besta. Eerlijk gezegd denk ik dat ik het antwoord wel weet. Het is al jaren geleden dat je me hebt gezien. En wat jij niet ziet, dat is er niet. Bestaat simpelweg niet. Ik vraag me af of je gelukkig bent met je vrouw en je kindje, ik vraag me soms zoveel af... Volgende week noteren we acht jaar. Acht jaar zonder jou en het gaat goed met me. Beter dan ik zelf ooit voor mogelijk had gehouden. Voor het geval het je iets interesseert.

Over de stad hangt een donkere stilte die misschien wel bij me past nu. En in de verte zingt een zanger over een herinnering...

Wijsheid.

Ze praten
om niet te hoeven luisteren
Als ze hun mond hielden
zouden ze horen
dat ze niets te zeggen hebben...

Quotes du Rian.

* Soms win je, soms verlies je. Soms rijd je iets in de vernieling.

* Zorg ervoor dat je nooit iets zo graag wilt, dat het pijn doet als je het niet krijgt.

* Wijsheid is erachter komen dat je eigenlijk een dwaas bent.

* Doe nooit een belofte tenzij je van plan bent je daaraan te houden.

* Het eerste teken van liefde betekent de laatste van wijsheid.

* Het heeft geen zin een paraplu mee te nemen als je schoenen lek zijn.

* Beter een blind paard dan een leeg halster.

* Een ezel hoort zichzelf graag balken.

* Het is niet verstandig te zeggen dat je niet zo goed bent als een ander. De ander zou je op je woord geloven.

* Succes en mislukking zijn nooit blijvend.

* Als je valt, sta daarna dan gewoon weer op.

* Wees nooit zo verdiept in je eigen reis, zodat je onderweg vergeet te stoppen om een ander te helpen.

* Geluk is weten dat je tegenslag kunt verdragen.

* De wereld houdt zich niet bezig met jouw geluk. Doe het daarom zelf.

Verkeerd verbonden.

De telefoon piept onophoudelijk na ons eerste telefoongesprek. Opmerkelijke berichtjes soms, sms-jes waar je vraagtekens bij kunt zetten, maar ook uit kunt leggen als enthousiasme. Niet zelden twijfel ik of ik wel of niet moet afspreken met een man en zo ook deze keer. Ga ik wel of ga ik niet, waarom wel of waarom dan toch maar beter niet, zijn de vragen waar ik mee worstel enkele dagen voor de date. Ik kan de man niet peilen, op de één of andere manier heb ik er géén goed gevoel bij al kan ik niet precies onder woorden brengen hoe dat komt. Die altijd aanwezige twijfel...

Nog anderhalve week te gaan en elke dag belt hij me. Soms overdag, soms 's avonds, maar meestal allebei. Een enkele keer stoort het me, maar uitgaand van de goedheid van een man mens verdwijnt dat gevoel als ik de telefoon opneem. Zijn donkere, maar opgewekte stem met een grappig licht Haags accent stemt me vrolijk, hij lacht -zoals afgesproken- om mijn grapjes, ook al zijn ze helemaal niet leuk. Een dag voor de afgesproken datum besluit ik om wel te gaan. Onder het mom van: ' Wie A zegt, moet ook B zeggen ' en: 'Wat heb ik te verliezen?' spreken we om half zes af bij een strandtent niet ver van hier. We zullen samen een hapje eten en daarna zien we wel. Altijd aan de veilige kant blijven zitten, dat is wel zo safe. Je kunt tenslotte geen hemelen beloven als je zelf de weg niet weet.

Twee oproepen gemist. Heel even ben ik bang dat hij af gaat bellen, maar het ingesproken voicemailbericht meldt alleen dat hij wat later is dan afgesproken. Geen probleem, ik vermaak me nog wel even met m'n vandaag nieuw aangeschafte lipglossjes. Terwijl ik in de stromende regen in de auto op hem wacht belt hij me opnieuw en ik loods hem naar de afgesproken plaats.

In een vloeiende beweging parkeert hij zijn auto naast de mijne en stapt snel uit. Ik volg zijn voorbeeld en met een 'hoi' en drie zoenen maken we kennis met elkaar. Al kletsend lopen we naar de strandtent die bomvol zit met mensen die denken dat het in Zeeland altijd lekker weer is. Helaas is er geen plaats meer voor ons en zijn we genoodzaakt uit te wijken naar een andere lokatie. Mijn favoriete restaurant onder aan de duinen dan maar. Daar is vast nog wel een tafel voor twee.

Het eten is zoals gewoonlijk heerlijk hier en we genieten van elkaars gezelschap. Het is een ontzettend leuke man, we hebben samen de grootste lol en ik vind het helemaal geen straf om bij hem te zijn. Omgekeerd lijkt dit ook het geval te zijn, hij steekt in ieder geval niet onder stoelen of banken dat hij het erg naar z'n zin heeft. Na het eten moeten we natuurlijk nog even naar het strand. Die Randstedelingen vinden het nog bijzonder om de zon in de zee te zien zakken. Hij is al bijna onder, boven aan de trap genieten mensen zichbaar van het prachtige plaatje van een grote rode zon die langzaam in de zee verdwijnt en samen huppelen we de trap af. Ruim een uur lopen we langs de branding, slaat hij af en toe zijn arm om me heen, zoent me en verbergt zijn gezicht in mijn haren. Het is een zeldzaamheid, ik geef het toe, maar ik heb nog niets kunnen ontdekken aan deze man wat me niet bevalt. Nadat we ons door het mulle zand heen hebben gesleept en de trap weer langzaam oplopen, gaan we nog even naar de kroeg. Er mag binnen niet meer gerookt worden, dus nemen we plaats aan de stamtafel op het terras. Het valt me op dat hij erg sociaal is en heel gemakkelijk contact legt met onbekenden. Een dronken puistenkopje komt bij ons hangen en gelooft niet dat wij elkaar vandaag voor het eerst zien. Hij vindt ons een leuk stel. Later op de avond antwoordt hij bevestigend als iemand hem vraagt of ik zijn vriendin ben. Vragend kijk ik hem aan en hij kust me vol op de mond om zijn woorden kracht bij te zetten. De kroeg sluit om drie uur in de nacht, maar we zijn nog niet moe. Op de grens van het land en de zee zien we hoe de nacht weer verandert in de ochtend. De zon komt op, tijd om naar huis te gaan...

Net na de middag ontwaak ik uit een diepe, maar onrustige slaap. Met m'n ontbijt op de bank en m'n laptop op schoot zie ik hem on line komen. Mijn telefoon piept. Hij vond het leuk gisteren. Ik ook en wat mij betreft voor herhaling vatbaar sms ik terug. Wanneer? typt hij op msn. Nu? stel ik voor... Hij heeft eigenlijk nog wel van alles te doen, maar het lijkt hem leuker om met mij iets af te spreken. En zo spreek ik voor de tweede keer in één weekend af met dezelfde man. Op een terras drinken we thee en eten appeltaart met slagroom. In een natuurgebied spelen we verstoppertje in bunkers uit de Tweede Wereldoorlog en wederom hebben we een leuke dag. 's Avonds eten we samen in een gezellig restaurant en we lijken niet uitgepraat te raken. We maken plannen voor de volgende keer, binnenkort gaan we die knul van gisteren opzoeken, die met die kledingwinkel. Gaan we even lekker shoppen daar. Dat is zijn voorstel. Het lijkt me een leuk idee om dat te doen het eerstkomende weekend dat hij zijn vier kinderen niet thuis heeft. Hij zegt me echter dat dit pas over vijf weken het geval is... Ik probeer de teleurstelling te verbergen en zeg dat we wel zullen zien.

Het dorp is uitgestorven. In het haventje liggen wat plezierjachten rustig te dobberen en terwijl we op een bankje zitten te fantaseren, bedenken we een plan om iets te gaan doen waardoor we ook zo'n leuk bootje zouden kunnen kopen. Het wordt fris buiten nu de zon onder is gegaan en we besluiten terug te lopen naar de auto. Op mijn vraag of we nog iets gaan doen antwoordt hij dat hij geen zin meer heeft om een kroeg op te zoeken en dat hij eigenlijk een beetje moe is en maar beter naar huis kan gaan. Al zoenend nemen we afscheid. Rij voorzichtig en slaap lekker...

Die avond blijft het stil. Geen telefoontje voor het slapen gaan, geen sms bericht, helemaal niets. Ook de dag erna blijft het angstvallig rustig. Slechts één sms-je met de vraag hoe het hier gaat. Wanneer ik die beantwoord met dat het hier prima is en de vraag hoe het bij hem is, volgt er geen antwoord meer. Soms moet je beseffen dat geen antwoord óók een antwoord is. Als je niets hebt te vertellen dan hoef je niet te bellen volgens mij. Ach, het is ook wel lekker misschien om even wat tijd voor mezelf te hebben, hoewel ik me realiseer dat ik mezelf ook niet zo gek veel te vertellen heb. Ik denk, ik pieker, ik tob. Onderweg is er iets misgegaan, al heb ik geen idee wat dit dan zou moeten zijn. Weer eens een gokje gewaagd, wederom op het verkeerde paard, dat lijkt een voor de hand liggende conclusie. M'n telefoon rinkelt. Verkeerd verbonden...

Quit.

Alles zou ik gedaan hebben en alles zou ik doen. Zelfs stoppen met roken. Ik maakte een belofte, al weet ik niet precies aan wie. Belofte maakt schuld, aan wie dan ook. En daarom heb ik zojuist mijn allerlaatste sigaret gerookt...

Middertigcrisis.

Het leven van de vrijgezelle vrouw anno 2008 valt niet mee kan ik u zeggen. Van 2000 tot 2007 was het al behelpen, maar het wordt er met de jaren niet beter op lieve mensen. Werd het probleem van voorgaande jaren vooral gezocht bij de kansloze dates mezelf en mijn zogenaamde veeleisendheid, heden ten dage hebben we te maken met onder andere de lichamelijke aftakeling en de geestelijke achteruitgang. De middertigcrisis heeft zowaar zijn intrede gedaan...

Het manvolk maakt me zwaarmoedig. Het is met name de getrouwde man die geilt op de onafhankelijke vrouw. Met in het achterhoofd de forse som alimentatie voor de aanstaande ex-vrouw en de drie opgroeiende kinderen, zeggen ze dat dit jurkje me zo sexy staat. De wetenschap dat ik zelf kan voorzien in mijn levensonderhoud in combinatie met een vrij leven windt de man op. Hij haat me om mijn principes en ik denk dat ik nog steeds niets begrijp van mannen.

Het leven maakt me zwaarmoedig. Dus dan ben je bijna vijfendertig, met een beetje mazzel op de helft van je leven en wat heb je dan? Of belangrijker nog: Wie ben je dan?  Wat doe je en waarom in Godsnaam? Wat heb je bereikt in je leven is ook zo'n vraag waar ik me tot nu toe nooit mee bezig heb gehouden. Welke mensen zijn belangrijk in je leven en voor wie ben jij nou eigenlijk belangrijk?

De dood maakt me zwaarmoedig. Vorige week was ik op de crematie van mijn oude werkgever. Vijfenzestig jaar is hij geworden. Van kinds af aan heeft hij hard gewerkt, een paar jaar geleden zijn bedrijf met pijn in het hart verkocht en toen werd hij ziek. Niets genieten van de vrije tijd, niet lang genoeg kunnen genieten van zijn kleinkinderen, maar ziekenhuis in, ziekenhuis uit. De dag dat ik met vriendinnen vertrok naar Ibiza voor een weekje vakantie werd hij opgenomen in het verpleeghuis. Op het moment dat wij weer voet op Nederlandse bodem zetten, is hij overleden. De dienst was sober, terwijl hij juist altijd zo opgewekt en vrolijk was. Ik had een stukje tekst voorbereid en een mooi gedicht uitgekozen, maar er was geen ruimte om het voor te lezen. Er was behalve de uitvaartleider en zijn jongste zoon niemand die sprak. Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat het me vreselijk lijkt als er op je begrafenis niemand iets liefs zegt over je. Of iets leuks of grappigs. Je bent toch op z'n minst voor één iemand wel belangrijk geweest? Er zijn toch altijd wel mensen die van je houden of gehouden hebben dan misschien?

Sinds een maand ben ik bezig met het kopen van mijn eigen huisje. Lekker belangrijk... Ik laat me informeren over de verschillende hypotheekvormen en realiseer me dat ik niemand heb om iets aan na te laten. Het scheelt in de kosten mevrouw, wel lekker voordelig. Dat dan weer wel ja. Dus als ik doodga laat ik geen man en kinderen achter en wordt het huis gewoon verkocht en gaat dat wat er overblijft naar mijn erfgenamen. Mijn wie? Nou ja, het is in ieder geval te hopen dat er op mijn begrafenis mensen zijn die iets liefs of iets leuks over me willen zeggen. Of iets grappigs. Iets zwaarmoedigs misschien. Over een middertigcrisis ofzo...

Brieven aan de Schrijver. (Deel 2)

29 maart 2008

Lieverd!

We schrijven vandaag negenentwintig maart, dag dertien gerekend vanaf het moment dat je opgenomen werd in het ziekenhuis. Ondanks de positieve berichten van donderdag zijn er natuurlijk ook weer minder goede dingen. De ene slang is nog maar net uit je lijf verwijderd of de andere wordt al weer ingebracht. De sedatie is weer teruggebracht naar hoe het voorheen was. Je bent weer in een hele diepe slaap nu...

Vannacht heb ik over je gedroomd. Zo levensecht dat ik wakker schrok nog voor de droom eindigde. Precies kan ik me het niet niet meer herinneren, maar het ging goed met je. We zaten buiten, de kindjes speelden in de tuin en we spraken over de dood. De dood, ons favoriete gespreksonderwerp van de afgelopen jaren. De dood, waarover we nooit uitgepraat leken te zijn. De dood, die we allebei al zo vaak van dichtbij moesten en mochten meemaken. De dood, waarover we dezelfde gedachten en gevoelens kunnen delen. De humor rond het sterfbed, die we allebei zo belangrijk vinden. De dood die ons samen heeft gebracht. En de dood waar ik nu gewoon niet aan wil denken...

Vorige week vertelde ik je al dat ik er even helemaal klaar mee ben, met de dood en met sedatie. Dat ik er nog uren, dagen, weken, maanden en jaren met je over wil praten, maar liever niet als het over jou gaat. Dan wil ik er eigenlijk simpelweg niets over horen en al helemaal niets mee te maken hebben. Je blijft immers gewoon leven. Laten we het hebben over leven. Overleven...


Hou vol jochie, hou vol!
Tot gauw, luv you!

Brieven aan de Schrijver. (Deel 1)

25 maart 2008.

Lieverd!

Het is vandaag derde paasdag en de negende dag dat je in het ziekenhuis ligt. De artsen durven nog steeds geen uitspraken te doen over wat de prognose nu is. Het kan nog steeds alle kanten op... Bij een verbetering in je toestand, hoe klein ook, zijn we allemaal in een jubelstemming. Zie je wel, hij gaat het redden, hij móet het redden! Helaas is het tot nu toe zo dat er na een lichte verbetering vaak weer iets anders de kop opsteekt waardoor die jubelstemming meteen weer de kop wordt ingedrukt en waar we dan allemaal weer een beetje verdrietig van worden...

Als je niet zo vreselijk ziek was, dan zou ik grapjes maken. Dan zou ik zeggen dat het nu toch echt wel tijd wordt om op te staan. Derde Paasdag lijkt me daar bij uitstek de geschikte dag voor. De wegen in Nederland zijn inmiddels weer begaanbaar na de sneeuw en gladheid van het agfelopen paasweekend, dus wordt 'gewoon' maar weer wakker nu.

Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet kan. Nog niet... Maar als je beter wordt gaan wij voor je zorgen. Het rooster moeten we nog maken en de taken moeten ook nog worden verdeeld, maar dat komt echt allemaal goed. Yasna haalt de kinderen uit school en zet kopjes thee, Tamara bakt de taarten, Heidi kan goed koken en ik ben best een aardige zuster. En zo zijn er nog velen met ons die met alle liefde voor je willen zorgen. We kunnen gaan wandelen in je lievelingsbos, we kunnen lekker urenlang naar muziek luisteren en het midzomernachttuinfeest vieren. Of die pyamaparty! Zo had ik het bedacht als je beter wordt. Als je toch alsjeblieft maar beter wordt...

Elke dag stuur ik je een kaart die steevast eindigt met de woorden: Hou vol jochie, hou vol! En steeds weer sluit ik af met: Tot gauw!! En ik schrijf je dat ik van je hou. Meestal is de kaart dan al volgeschreven en is er geen ruimte meer om je te laten weten dat ik je zo mis. En dat ik zo ontzettend trots op je ben omdat je volhoudt, omdat je zo vecht om hier te blijven. Hier, bij de mensen die je nodig hebben en die je niet kunnen en willen missen. Hou vol jochie, hou vol!
Tot gauw!!
Luv you!!!

Rood, wit, blauwtje.

De intimi onder u weten inmiddels dat het nogal droevig gesteld is met de liefde in Life 'O Rian. Niet iets om dramatisch over te doen, er zijn tenslotte ergere dingen op de wereld. Jammer is het wel, want een reeks van vijf hele vrije dagen had heel veel leuks in petto.

Koninginnedag begon bijzonder prettig met het live optreden van één van mijn favoriete bands op dit moment; Ilanois. Het was goed, het was mooi en het was gezellig. 's Avonds zou ik traditiegetrouw doorbrengen in de feesttent waar vriendje Tom met zijn band zou spelen. Wederom goed, mooi en gezellig, kortom; een perfecte dag!

Voor vandaag stond er weer eens een date op het programma. Eindelijk had ik daar weer eens tijd voor en zin in. Van de twee kandidaten die zich hadden aangemeld, viel er één -om niet nader te noemen redenen- af en dus bleef er één man over. Op zijn verzoek spraken we af in een restaurant aan het water. Aanvankelijk was half vijf de afgesproken tijd, maar gisteren stuurde hij een sms om te vragen of ik het een probleem vond om een half uurtje later af te spreken, zodat hij na het werk nog even rustig kan douchen. Uiteraard is dit geen probleem, wel lekker zelfs, een frisse man aan tafel!

En zo vertrok ik vanmiddag vol goede moed in de stralende zon naar mijn date van vandaag. Op vijf minuten afstand van mijn huis is een ongeval gebeurd. Een personenauto heeft een verkeersbord geramd, is van de weg geraakt en ligt op de zijkant. Omdat er nog geen ambulance aanwezig is, besluit ik te stoppen om te kijken of er hulp nodig is. Een groepje mensen staat naar de auto te kijken en ik vraag of er iemand gewond is geraakt. Een snelle blik in de auto zegt me dat ik het antwoord niet hoef af te wachten en snel loop ik om de auto heen om te zien of ik bij het slachtoffer kan komen. Een vrouw ligt bewegingloos met haar hoofd op de grond aan de passagierskant en overal zie ik bloed. De deur kan niet worden geopend, dan maar via de achterkant naar binnen. In eerste instantie reageert de vrouw niet op aanspraak, maar later begint ze te hoesten en te kreunen. De stinkende stoffige meuk die vrij is gekomen uit de airbags slaat op mijn luchtwegen en ook ik moet even hevig hoesten. Ik vraag de vrouw of ze ergens pijn heeft en of ze zich kan bewegen. Ze blijft kreunen en maakt en verwarde indruk. Dan zakt ze even weg en haar lichaam verslapt. Rustig blijf ik tegen haar praten en probeer haar pols te voelen, maar ik kan er niet bij.

Als ik opkijk zie ik dat er nog meer mensen om de auto heen zijn komen te staan. Heeft iemand al een ambulance gebeld? Nee dus... Kan iemand dit dan nú even doen?? Inmiddels is de vrouw weer een beetje bij kennis en nadat ik nogmaals heb gevraagd of ze ergens pijn heeft, probeer ik haar voorzichtig een beetje op te tillen om haar zo wat comfortabeler te kunnen laten liggen. Ze geeft geen pijn aan en kan zelfs een beetje meehelpen. Als ze met haar hoofd wat hoger ligt zie ik een fors bloedende wond. Ze begint te huilen en raakt een beetje in paniek. Ik vertel haar dat ik bij haar blijf en dat de ambulance eraan komt. Zacht knijpt ze in mijn hand en begint te rillen. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor de ambu ter plaatse is en wederom zakt de vrouw weg. Haar reactievermogen wordt minder, maar de pols voelt nog goed. Door haar dingen te vragen probeer ik haar 'bij' te houden. In de verte hoor ik de sirene, maar hij vervaagt ook weer snel.

Doordat ik erg onhandig in de auto hang, krijg ik het gevoel dit geen uren meer vol te houden. Een volgende sirene lijkt te naderen, hulp is nabij. Aan de ambulanceverpleegkundige vertel ik mijn bevindingen en ondertussen bekijken ze hoe ze de vrouw uit deze positie kunnen bevrijden. Omdat de auto niet stabiel ligt is het dak eraf zagen blijkbaar geen optie en dus wordt besloten de vrouw met de schepbrancard uit de auto te halen. De ambulanceverpleegkundige vraagt me of ik haar nog even zo kan houden en ik knik ja. We gaan u straks even op de brancard helpen, er kan niets gebeuren, ik blijf bij u, oké? spreek ik haar en mezelf moed in. Op dat moment voel haar nu helemaal verslappen en krijg geen antwoord meer op mijn vragen. Schiet op met die brancard, vloek ik inwendig. Met vier man sterk lukt het uiteindelijk om haar vanuit de auto in de ambulance te krijgen en daar nemen de mensen van de ambu het over.

Wanneer ik uit de auto stap, trillen mijn benen. Standje ongemakkelijk zullen we maar denken. Een vriendelijke politieagent verzoekt me om nog even te blijven in verband met een verklaring en het opnemen van mijn gegevens. Vanuit de ambulance hoor ik de vrouw gillen. Ik ben blij toe...

Tegen de agent vertel ik dat ik even naar m'n auto loop om een sigaret te halen en kijk daar meteen even hoe laat het is. Het is kwart voor vijf, shit m'n date! Snel stuur ik hem een sms-bericht om hem te laten weten dat ik niet op tijd ben. Ben iets later, hulp bij ongeval. Tot zo! De agent neemt een verklaring af, noteert mijn gegevens en ik kan gaan. Nog snel kijk ik om een hoekje in de ambulance en wens de vrouw veel sterkte. De verpleegkundige bedankt me voor de hulp en in een rap tempo loop ik naar de auto. Mijn laarzen zitten onder de bagger, zwarte vegen mascara op mijn wangen en er zitten klodders bloed in mijn haren. Wedden dat ik een goede indruk ga maken? Met wat ruitenreinigingsdoekjes haal ik de ergste klodders weg en sms mijn date dat ik er nu aankom. Nog geen reactie op mijn vorige bericht. Vreemd, denk ik nog...

Als een idioot rij ik naar de afgesproken plaats en storm het restaurant binnen op zoek naar de man die me zo leuk leek. Geen Schwarzenegger te bekennen. Er zit wel een hele kudde bejaarden te herkauwen. Speurend gaan mijn ogen door de hele zaak, maar hoe goed ik ook kijk, geen enkele man die ook maar een beetje lijkt op die stoere vent.

Op de parkeerplaats zat een man alleen in een auto. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hem zitten. Hij leek niet direct op de man die ik zocht, maar misschien is het hem dan toch. Ik besluit terug te lopen naar de parkeerplaats en spreek de man in de auto aan. "Schwarzenegger?" vraag ik beleefd. "Ik mag hopen van niet!" is zijn antwoord. "Dus jij bent niet de man met wie ik hier heb afgesproken?" Hij moet de teleurstelling in mijn ogen hebben gezien en vertelt me dat hij hier wel heeft afgesproken, maar niet met mij. Toch nog maar één keer binnen gaan kijken, maar op die bejaarden na niemand te zien.

Niet veel later komt de man binnen met twee vrouwen en een man. "Nou, kom dan maar bij ons zitten" zegt hij. Ik bedank hem vriendelijk maar beleefd voor het aanbod. Tot twee keer toe probeer ik hem te bellen, maar krijg geen gehoor. Scheldend loop ik terug naar de auto alwaar ik Binnenlandse Zaken bel. Het advies is om nog even een half uurtje te wachten en als hij dan nog niet is gearriveerd gewoon maar weggaan.

Ik voel me stom, echt heel erg stom. Hoe lomp kun je zijn? Heb ik me weer mooi beet laten nemen door zo'n kerel zeg! God, wat heb ik er de pest in! Natuurlijk gaat hij niet meer komen, hij heeft ongetwijfeld iets beters te doen. Misschien is het wel zo'n gefrustreerde man die het heerlijk vindt om blondjes een blauwtje te laten lopen. Dat is hem uitstekend gelukt! Voorlopig ben ik er weer wel even klaar mee, dat manvolk. We kunnen er weer één aan het rijtje sukkels toevoegen. Ik noteer: Gemiste kans nummer 87. Maar wel een goede daad verricht, dat dan weer wel...

Vergeten.

Oeps... Mijn eigen web-logverjaardag vergeten! Daar begint het mee...

februari 2008

Week 6 van 2008

Dag 39 in 2008

11% van het jaar voorbij

Nog 327 dagen over in 2008

Dag 2595 in de 21ste eeuw

Gebeurd op 8 februari:

Sneeuw veroorzaakt in Nederland een recordlengte aan files op maandag 8 februari 1999: 975 km.

Op 8 februari 1973 wijst de Indonische regering de Amerikaanse fotojournaliste Wyn Sargent uit die als 'antropologisch onderzoek' was getrouwd met een Papoea-stamhoofd.

Op 8 februari 1924 wordt in Carson City in de Amerikaanse staat Nevada voor het eerst een doodvonnis voltrokken met behulp van een gaskamer.

Japan verklaart Rusland de oorlog op 8 februari 1910

Spreuk van de dag:

~*~ A'j altied grómt, dan he'j een hónde-leven.~*~

Overleden op 8 februari:

Hendrik Koekoek, boer en politicus (e.v.a.)

Geboren op 8 februari: (o.a.)

# John Grisham (1955)
# Nick Nolte (1941)
# James Dean (1931)
# Jules Verne (1828)
# Life 'O Rian (2005)

Wie had dat gedacht? Drie jaar lang loggen, ook al is het momenteel niet meer dagelijks, is voor een digibeet best een mijlpaal. De statistieken melden me dat er een hoop geschreven is. Leuke dingen en minder leuke dingen. Als het leven zelf. Met een glimlach, een schaterlach en soms zelfs tranen werden ze geschreven. Voor mezelf en voor u. Met wederom mijn dank voor uw bezoek, dank voor uw grappige, aardige, lieve en soms ontroerende woorden, maar bovenal: Dank voor het lachen! Geen bloemen, wel toespraken alstublieft. En taart!!

Gebeurd op 8 februari:

Sneeuw veroorzaakt in Nederland een recordlengte aan files op maandag 8 februari 1999: 975 km.

Op 8 februari 1973 wijst de Indonische regering de Amerikaanse fotojournaliste Wyn Sargent uit die als 'antropologisch onderzoek' was getrouwd met een Papoea-stamhoofd.

Op 8 februari 1924 wordt in Carson City in de Amerikaanse staat Nevada voor het eerst een doodvonnis voltrokken met behulp van een gaskamer.

Japan verklaart Rusland de oorlog op 8 februari 1910

Spreuk van de dag:

~*~ A'j altied grómt, dan he'j een hónde-leven.~*~

Overleden op 8 februari:

Hendrik Koekoek, boer en politicus (e.v.a.)

Geboren op 8 februari: (o.a.)

# John Grisham (1955)
# Nick Nolte (1941)
# James Dean (1931)
# Jules Verne (1828)
# Life 'O Rian (2005)

Wie had dat gedacht? Drie jaar lang loggen, ook al is het momenteel niet meer dagelijks, is voor een digibeet best een mijlpaal. De statistieken melden me dat er een hoop geschreven is. Leuke dingen en minder leuke dingen. Als het leven zelf. Met een glimlach, een schaterlach en soms zelfs tranen werden ze geschreven. Voor mezelf en voor u. Met wederom mijn dank voor uw bezoek, dank voor uw grappige, aardige, lieve en soms ontroerende woorden, maar bovenal: Dank voor het lachen! Geen bloemen, wel toespraken alstublieft. En taart!!

februari 2008Week 6 van 2008 Dag 39 in 2008 11% van het jaar voorbij Nog 327 dagen over in 2008 Dag 2595 in de 21ste eeuw

Gebeurd op 8 februari:

Sneeuw veroorzaakt in Nederland een recordlengte aan files op maandag 8 februari 1999: 975 km.

Op 8 februari 1973 wijst de Indonische regering de Amerikaanse fotojournaliste Wyn Sargent uit die als 'antropologisch onderzoek' was getrouwd met een Papoea-stamhoofd.

Op 8 februari 1924 wordt in Carson City in de Amerikaanse staat Nevada voor het eerst een doodvonnis voltrokken met behulp van een gaskamer.

Japan verklaart Rusland de oorlog op 8 februari 1910

Spreuk van de dag:

~*~ A'j altied grómt, dan he'j een hónde-leven.~*~

Overleden op 8 februari:

Hendrik Koekoek, boer en politicus (e.v.a.)

Geboren op 8 februari: (o.a.)

# John Grisham (1955)
# Nick Nolte (1941)
# James Dean (1931)
# Jules Verne (1828)
# Life 'O Rian (2005)

Wie had dat gedacht? Drie jaar lang loggen, ook al is het momenteel niet meer dagelijks, is voor een digibeet best een mijlpaal. De statistieken melden me dat er een hoop geschreven is. Leuke dingen en minder leuke dingen. Als het leven zelf. Met een glimlach, een schaterlach en soms zelfs tranen werden ze geschreven. Voor mezelf en voor u. Met wederom mijn dank voor uw bezoek, dank voor uw grappige, aardige, lieve en soms ontroerende woorden, maar bovenal: Dank voor het lachen! Geen bloemen, wel toespraken alstublieft. En taart!!

De naakte waarheid.

Politiek Nederland is verontwaardigd over het reclamespotje van de SP waarmee de partij aandacht vraagt voor de "uitverkoop in de thuiszorg". U en ik weten al langer dan vandaag dat het bijzonder triest is gesteld met de zorg in Nederland. Het is ook niet iets van gisteren of van vorige week, het speelt al zolang  ik werkzaam ben in de zorg. Volgende maand is dat precies zeventien jaar en elk jaar zie ik het minder worden. Ieder jaar wordt de zorg voor de mensen zwaarder en het personeel en het budget wordt nóg minder. Ondanks de soms belabberde omstandigheden, ondanks het harde werken en eigenlijk ondanks alles dat niet klopt in de gezondheidszorg, is het nog steeds prachtig werk om te doen.

Eigenlijk schrijf ik nooit over politiek, want ik begrijp er gewoon niet zo heel veel van. Er wordt veel gepraat en niets gezegd, er wordt van alles beloofd en meestal niets nagekomen. Eigenlijk zijn die lui gewoon niet te vertrouwen. Neem nu onderstaand commentaar van de kamerleden. Meneer de Vries vindt het beledigend voor de mensen die werken in de thuiszorg. Dat begrijp ik dus al niet. Hoezo beledigend voor ons? Alsof wij er iets aan kunnen doen dat geen hond in de verpleging wil werken, alsof wij bedacht hebben dat we in nòg minder tijd meer mensen moeten helpen. Alsof wij het niet veel liever anders zouden zien. We roeien met de riemen die we van u krijgen, dat zijn er niet zo heel erg veel, maar we doen het wèl. En we doen het graag. Met alle liefde zelfs. Hoezo ongepast om op deze manier angstgevoelens bij de ouderen aan te wakkeren? Denkt de Vries soms dat heel bejaard en hulpbehoevend Nederland debiel is ofzo? Dit is namelijk geen angst aanwakkeren, dit is bevestigd zien wat ze al jaren weten. Wat onze hulpbehoevende medemensen al jaren meemaken en ervaren hebben. En dan hoopt dit kamerlid ook nog eens dat we naar de Reclame Code Commissie stappen om dit spotje aan te klagen??? Die man is niet helemaal lekker in zijn hoofd hoor...

En dan die Van Miltenburg, die kan er ook wat van. Hij herkent er helemaal niet de thuiszorg van Nederland in. Nee, natuurlijk niet! Van die schrijnende tekorten merk je natuurlijk niet zo veel als je de hele dag met je reet in de Kamer zit. Hij mag wel eens een paar weken met me meelopen tijdens de verschillende diensten. Ben benieuwd welke mening hij dan is toegedaan. Graag zou ik met deze man eens een boompje opzetten over de kwaliteit van zorg in Nederland in het algemeen en bij de thuiszorg in het bijzonder. We doen ons best ja. Aan ons ligt het niet, dames en heren politica. dit spotje geeft treffend weer wat heel veel mensen  -die afhankelijk zijn van onze hulp- voelen. En dat is erg ja. Heel erg...

CDA-Kamerlid De Vries: „Misleidende reclame,  dit is een politieke partij onwaardig. Het is ook beledigend voor de mensen die in de thuiszorg werken. Ik vind het ongepast om op deze manier angstgevoelens bij ouderen aan te wakkeren.” De Vries hoopt dat zorginstellingen en werknemers in de zorg naar de Reclame Code Commissie stappen om het spotje aan te klagen.

Ook VVD-Kamerlid Van Miltenburg heeft geen goed woord over voor het filmpje. „Hier herken ik de thuiszorg in Nederland totaal niet in. Mensen die deze beelden zien en daarna terechtkomen in de thuiszorg, zullen verbaasd zijn over de kwaliteit die ze aantreffen.” Van Miltenburg noemt het verbazend van de SP, die zich altijd keert tegen ”Amerikaanse toestanden” van politiek bedrijven. „Dit is on-Nederlands.”

De plaat en z'n verhaal.

En daar sta je weer. Zomaar, na zo'n lange tijd. Nou, laat ik het zo zeggen: het gras is ook zonder jou wel doorgegroeid.

Tijdens jouw afwezigheid heb ik eens goed nagedacht en ik kan je zeggen dat ik er eindelijk uit ben. Er is geen plek meer voor jou. Of liever gezegd: iemand heeft jouw plek inmiddels ingenomen.

Ja, ik weet het. Ik heb je ooit beloofd dat er nooit een ander zou komen. Ik weet dat ik je trouw heb toegezegd. Maar ja, liefde doet soms vreemde dingen met je. Dus om het maar kort en bondig te zeggen: ik heb je niks meer te bieden.

Tja, je staat daar nu een beetje beteuterd te kijken, maar meer kan ik er ook niet van maken. Je weet hoe ik altijd over bepaalde zaken dacht. Nou, kijk maar eens naar jezelf, en je zult ontdekken dat je niet meer degene bent die ik ooit heb gekend. Dus neem dat koude en lege hart van je nou maar weer mee en laat je gezicht hier niet meer zien. Jij gaat jouw weg, ik de mijne; zo simpel is het. Maar verspil mijn tijd niet meer met jouw hangende pootjes.

Want ik heb mijn portie wel gehad met jou. Ik stond altijd klaar met mijn volledige liefde, terwijl ik er nooit iets voor terug heb gekregen. Ik heb wel genoeg gejankt om jou.

Sterker nog, ik ben nu eigenlijk wel uitgehuild om jou...

Sterren kijken.

De nacht is mijn vriend. De ochtend is mijn vijand. Ik hou niet van ochtenden. Maar soms is de nacht tegen mij. Dan kan ik niet slapen, dan ben ik te moe. Het is te druk in m'n hoofd. Draaien, keren en woelen. Tot ik er gek van word. M'n bed uit. Thee, een sigaret of twee en sterren kijken. Kijken naar de sterren. Kijken naar mezelf. Ik zou een slechte astroloog zijn... De Kreeft en de liefde. Dat komt nooit meer goed. Prettig dat de sterrenkijkers daar anders over denken!

Sterrenbeeld KREEFT:

Thuis is waar de Kreeft zich lekker voelt. Een Kreeft is erg zorgzaam en waakt over huis en haard. Dit teken wordt geregeerd door de maan en dat is wel te merken aan de emoties die hij/zij beleeft. Die lopen namelijk gelijk met de cyclus van de maan. De sterke wil van de Kreeft heeft meestal de overhand in een relatie, maar dat is niet per definitie verkeerd. Het betekent vaak dat de Kreeft alleen maar wil beschermen. Het humeur van de Kreeft, die het element water in het teken heeft, is soms als het water in de rivier - zachtjes kabbelend - en soms als de woeste golven van de zee. Hoe dan ook, de partner van dit teken moet een goede zeeman zijn om over de woelige baren te kunnen varen.

Romantiek bij de Kreeft :
Wat de romantiek betreft hoeft bij de Kreeft niemand bang te zijn. Dit teken zorgt voor de romantische sfeer neemt graag het initiatief. Liefde geven leidt snel tot een passievolle zoen en vaak tot meer.... Bijna niemand kan de charme van dit sterrenbeeld weerstaan. De Kreeft verstaat onder romantiek een heerlijk etentje (zelf klaargemaakt) bij kaarslicht. De gezelligheid van thuis is belangrijk en daarom helpt de Kreeft zijn/haar partner met de dagelijkse beslommeringen. Hierdoor vindt de Kreeft rust en als dat gebeurt, kan deze zijn/haar partner bedienen met alle liefde van de wereld.

De relaties en de Kreeft :

Noem het een zesde zintuig of intuïtie, want de Kreeft heeft het. Hij/zij heeft een uitstekend gevoel voor partners. De ideale partner voor een Kreeft is iemand die goed voor hem/haar is. Is dit niet het geval, dan zal de Kreeft meteen ingrijpen en verder gaan zonder die partner. De charme en de aantrekkingskracht van een Kreeft zijn kwaliteiten die een eventuele partner snel zal voelen. Daarbij komt ook nog het verzorgende aspect dat nauwelijks te weerstaan is. De Kreeft wil zich graag veilig voelen en een partner die dat kan bieden heeft een streepje voor. Ook wordt er van de partner verwacht te denken aan verjaardagen en andere feestdagen. Dit alles zal de Kreeft belonen door heel veel liefde te geven.




Kreeft in de Liefde :

Een Kreeft vindt het prettig als de relatie rustig van start gaat. De Kreeft heeft de drang om te winnen wat er te winnen valt, dus waarom haasten? Wanneer dit teken verliefd is, zal het bewijzen dat hij/zij een toegewijde, beschermende, behulpzame en sympatieke partner is. Dit sterrenbeeld is een perfecte partner voor iemand die een zorgzaam type zoekt. En een betrouwbare minnaar zal de Kreeft zeker worden als hem/haar een veilige omgeving wordt geboden met een huiselijke sfeer.

Seksualiteit bij de Kreeft :

Zoals in de rest van het leven van een Kreeft, verloopt het ook wat seksualiteit betreft rustig tot de juiste stap wordt gezet. Dit teken kan van het een op andere moment wild worden! Het vonkje kan bij de Kreeft een heet vuur worden. De Kreeft houdt namelijk wel van een leuk spel onder het dekbed. Maar het moet wel leuk blijven voor beide partijen, anders beleeft de Kreeft er geen plezier aan. Met de uitstekende intuïtie waar dit teken over beschikt, kan hij/zij perfect aanvoelen wat wel en niet kan. De Kreeft vindt het leuk om zich over te geven aan de partner, zodat hij/zij hier veel van opsteekt om het vervolgens zelf toe te passen. Mede omdat het element van de Kreeft water is, vindt de Kreeft het spannend en bijzonder leuk om de liefde op het strand of in de zee te bedrijven!

Wat heeft de Kreeft nodig : 

Wat de Kreeft nodig heeft is een partner die alles rustig aan doet, in de wetenschap dat wat het langst duurt vaak het best is. Een uitwisseling van emoties is perfect voor de Kreeft. Het maakt niet uit of dit met een liefdesbrief of een goed gesprek is. Dit sterrenbeeld houdt ervan om lekker gek te doen op een feestje, maar ook om romantisch samen te dineren. Over het algemeen is een begripvolle partner genoeg. Eentje die net zo intuitief is als de Kreeft heeft zeker een punt extra. Als de tafel wordt gedekt of de afwas gedaan wordt, is de Kreeft helemaal in de zevende hemel. Als dit sterrenbeeld zijn/haar huisje kan delen met een geliefde, dan kan het niet meer stuk! De emoties van dit teken maken hem/haar tot een van de meest liefdevolle en zorgzame tekens van de astrologie.

Rustig.

Lekker rustig hier hè? Het lijkt alsof ik het druk heb en dat is ook zo. Beetje saai, dat geef ik toe, maar behalve werken maak ik niet zoveel mee. En als je niets zinnigs te melden hebt kun je beter zwijgen denk ik...

Het begin van het einde.

Het einde van dit jaar nadert met rasse schreden. Nog slechts een paar uren verwijderd van een nieuw jaar. Voor een korte terugblik op het afgelopen jaar verwijs ik u in verband met chronisch tijdgebrek en eindejaarsmoeheid naar de welbekende archieven. Evenals andere jaren waren er ook dit jaar weer een aantal hoogte -en dieptepunten in Life O' Rian. De nieuwe baan die al een poos heel veel tijd en energie vraagt, het onverwachte overlijden van vrienden, het plotselinge herseninfarct van mijn vader en het afscheid van mijn vriendje Bob. De man van mijn leven heeft ook dit jaar verstek laten gaan. Ben er nog niet uit of dit als een hoogte- of dieptepunt gezien moet worden.

Voordat ik me in het feestgedruis ga storten wil ik jullie graag bedanken. Bedanken voor weer een jaar meelezen en meeleven, voor het lachen en het delen van uw mening, hoe onzinnig ook. Tevens wens ik jullie allemaal een geweldig goed, mooi, gezond en vooral een heel gelukkig Nieuwjaar. Dat we met elkaar mogen lachen, huilen, feesten, daten dansen en al die andere leuke dingen. Dat we mogen genieten van alle mooie dingen en dat we de herinneringen aan het bijna afgelopen jaar in ons hart mogen sluiten en glimlachen om wat was, wat niet meer is en wat het worden gaat! Niets dan goeds voor jullie mijn lieve web-logvriendjes en vriendinnetjes, alle lezers en niet reageerders. Maak er een fantastisch jaar van voor jezelf en die ander.....

P.S.: Past u op met dat kolerevuurwerk. Vanavond heb ik geen dienst!! Dat u het weet...

Liefs,
Rian.

Het einde van dit jaar nadert met rasse schreden. Nog slechts een paar uren verwijderd van een nieuw jaar. Voor een korte terugblik op het afgelopen jaar verwijs ik u in verband met chronisch tijdgebrek en eindejaarsmoeheid naar de welbekende archieven. Evenals andere jaren waren er ook dit jaar weer een aantal hoogte -en dieptepunten in Life O' Rian. De nieuwe baan die al een poos heel veel tijd en energie vraagt, het onverwachte overlijden van vrienden, het plotselinge herseninfarct van mijn vader en het afscheid van mijn vriendje Bob. De man van mijn leven heeft ook dit jaar verstek laten gaan. Ben er nog niet uit of dit als een hoogte- of dieptepunt gezien moet worden.

Voordat ik me in het feestgedruis ga storten wil ik jullie graag bedanken. Bedanken voor weer een jaar meelezen en meeleven, voor het lachen en het delen van uw mening, hoe onzinnig ook. Tevens wens ik jullie allemaal een geweldig goed, mooi, gezond en vooral een heel gelukkig Nieuwjaar. Dat we met elkaar mogen lachen, huilen, feesten, daten dansen en al die andere leuke dingen. Dat we mogen genieten van alle mooie dingen en dat we de herinneringen aan het bijna afgelopen jaar in ons hart mogen sluiten en glimlachen om wat was, wat niet meer is en wat het worden gaat! Niets dan goeds voor jullie mijn lieve web-logvriendjes en vriendinnetjes, alle lezers en niet reageerders. Maak er een fantastisch jaar van voor jezelf en die ander.....

P.S.: Past u op met dat kolerevuurwerk. Vanavond heb ik geen dienst!! Dat u het weet...

Liefs,
Rian.

Het einde van dit jaar nadert met rasse schreden. Nog slechts een paar uren verwijderd van een nieuw jaar. Voor een korte terugblik op het afgelopen jaar verwijs ik u in verband met chronisch tijdgebrek en eindejaarsmoeheid naar de welbekende archieven. Evenals andere jaren waren er ook dit jaar weer een aantal hoogte -en dieptepunten in Life O' Rian. De nieuwe baan die al een poos heel veel tijd en energie vraagt, het onverwachte overlijden van vrienden, het plotselinge herseninfarct van mijn vader en het afscheid van mijn vriendje Bob. De man van mijn leven heeft ook dit jaar verstek laten gaan. Ben er nog niet uit of dit als een hoogte- of dieptepunt gezien moet worden.

Voordat ik me in het feestgedruis ga storten wil ik jullie graag bedanken. Bedanken voor weer een jaar meelezen en meeleven, voor het lachen en het delen van uw mening, hoe onzinnig ook. Tevens wens ik jullie allemaal een geweldig goed, mooi, gezond en vooral een heel gelukkig Nieuwjaar. Dat we met elkaar mogen lachen, huilen, feesten, daten dansen en al die andere leuke dingen. Dat we mogen genieten van alle mooie dingen en dat we de herinneringen aan het bijna afgelopen jaar in ons hart mogen sluiten en glimlachen om wat was, wat niet meer is en wat het worden gaat! Niets dan goeds voor jullie mijn lieve web-logvriendjes en vriendinnetjes, alle lezers en niet reageerders. Maak er een fantastisch jaar van voor jezelf en die ander.....

P.S.: Past u op met dat kolerevuurwerk. Vanavond heb ik geen dienst!! Dat u het weet...

Liefs,
Rian.

Kerst.

Iedere dag verbaas ik me weer
Over hoeveel manieren er zijn
Om naar je te kijken
En aan je te denken
Het houdt maar niet op

Iedere nacht verbaas ik mij weer
Over hoeveel miljoenen sterren er zijn
Om lang naar te staren
En dan te bedenken
Ik zie ze wel staan
Maar ze zijn er niet meer

De hemel is de aarde
Ze vallen samen zonder grens
De hemel is de aarde
En een engel is een mens

Fijne Kerstdagen voor jullie allemaal.

Verlanglijstje.

Lieve Sinterklaas,

Een kalender alstublieft. Of zo'n man die op de kalender staat. Dat mag ook...

Het leven en de dingen.

Nooit geweten dat ik meer voor je was dan het vriendinnetje van je beste vriend. Nooit beseft dat ik toen kennelijk een diepe indruk op je heb gemaakt. Vreemd om te horen dat je een dag voor je dood met je maatje sprak over mij. Zoals je dat volgens hem de laatste tijd wel vaker deed. Bizar dat ik dat niet geweten heb... Hij heeft me gebeld ja. Niet om te zeggen dat jij me wel zag zitten, of om te vragen wanneer we weer eens gingen stappen, maar om te vertellen dat je niet meer hier bent. De strâofeestjes zullen zonder jou nooit meer hetzelfde zijn, in onze stamkroeg zullen we elkaar niet meer zien. Volgende week zullen we drinken. Op jou en op jouw leven dat veel te kort was. Rust zacht jongen, ik zal je gulle lach en dat smerige bier missen!

De oorzaak.

Ha! Eindelijk is de oorzaak gevonden waarom mannen zich altijd zo ongelooflijk dom gedragen in mijn bijzijn...

Lees en huiver hier

Erg hè?!

Het wordt pas ècht erg met je als je in de auto een leuk liedje meeneuriet waarvan achteraf blijkt dat het de nieuwe plaat van Céline Dion is. Alle andere ellende valt daarbij totaal in het niet. Het is pas serieus ernstig als een vriendin je tipt over de nieuwste hype in datingland -een datingsite voor mooie mensen- en je wordt niet toegelaten omdat je niet mooi genoeg bent. Erg hè?! Het is werkelijk te treurig voor woorden...

Graag had ik u verteld over m'n nieuwe liefje. Hij was ècht leuk. Lief ook. En grappig ja. Knap ook wel vond ik en bovendien intelligent. Zo'n man waarvan je in eerste instantie denkt dat hij mogelijk in de buurt komt van de -voor mij- ideale man. Ietsje kleiner dan ik, maar daar deed ik in dit geval nu eens een keer niet moeilijk over. Een serieuze kanshebber, één om eens goed over na te denken, een man om verliefd op te worden.

Maar.... u voelde hem al aankomen. Uiteraard is er een maar. Of meerdere eigenlijk. Laten we zeggen dat ik vorige week in het kader van de week van het wereldrecord mijn persoonlijk record verbroken heb. Eén week lieve mensen en daarna hield hij het voor gezien. Een beknopt overzicht: Dag één: was geweldig, dag twee: eveneens ontzettend leuk. Dag drie: knallende ruzie. Dag vier: radiostilte, dag vijf: idem als dag vier. Dag zes leuke avond, goed gesprek. Dag zeven: over en sluiten, einde verhaal.

Maar niet te lang getreurd, er zijn tenslotte ergere dingen op de wereld. Je zult maar in de auto een liedje mee zitten neuriën en de discjockey vertelt je dat het de nieuwe plaat van Céline Dion is. Of je meldt je aan bij de nieuwste hippe datingsite voor mooie mensen, maar je wordt afgewezen omdat je niet mooi genoeg bent. Dát is pas erg!

Ik mis hem.

Het is al laat en in de kroeg is het niet al te druk meer. Naast me aan de bar zit een man, lichtjes over zijn glas gebogen zich te beklagen over het feit dat naarmate de avond vordert, de borreltjes steeds sneller verdampen. Hoewel ik deze man nooit eerder heb gezien vraag ik hoe het met hem gaat. Hij zucht eens diep en vraagt of ik het echt wil horen.

"Ken je dat? Je raakt het kwijt. Ja, zo'n verlies doet pijn en je denkt: Dit wil ik nooit meer meemaken. Dus je hecht je niet meer. Eerst maakt de eenzaamheid je sterk. Tot ze je wurgt. En dan... Slaat het verlangen toe. Het sluipt binnen als een dief in de nacht, fluistert in je oor dat het weer tijd is. Tijd voor een nieuw begin. Kent u dat?"

Onvoorwaardelijke liefde. Dan het afscheid. Weer verlangen en dan dat nieuwe begin. Maar wat is nieuw als het oude geen plaats maakt? De nieuwe start geen onbeschreven blad is, maar een doordruk van wat ooit daarvoor geschreven is. Angst om opnieuw te verliezen voedt de twijfel. De kans om alle fijne momenten weer te ervaren. Die waren er toch immers ook? Sterker nog: die waren er het meest. Dan knap je op en je voelt je sterk. Je zou zo kunnen vertrekken. Maar dat doe ik niet, want ik ben een sukkel. Ik blijf staan. Ik vertrek niet en kom toch aan. Ik ben te zwaar. Vooral te zwaar op de hand. Maar dat vond hij niet erg.

Was ik maar zoals alle anderen; luchtig en frivool. Ongevoelig voor de zwarte kant van het leven. Zoals ik kan zijn als ik teveel drink. Maar dan nuchter. Naarmate de jaren verstreken begrepen we elkaar steeds beter, we zeiden alles, maar spraken geen woord. En dan ineens is hij weg. Ze zeggen dat je het niet mag vergelijken. Niet met een kind, niet met je vader en niet met je geliefde. Het is ook inderdaad niet te vergelijken. Ik mis hem... m'n hond.

vrij naar een verhaal van Fred Delfgaauw.

Quiet.

Waiting on this rainy day
I hear the raindrops ticking on the roof
The sky is dark and grey
Waiting in this empty room
I feel broken now
With almost teardrops in my eyes
I try to remember all the beauty there has been
With all the power I have, I try
I feel weak now
It really puts me down

Hope that the storm in me blows over
Hope that the storm in me lays down

I don't wanna think
But whatever I do
I sink in the same black hole
It's coming back again
Why is this day so slow?
Today must go...

Ilanois.

De slechtste.

Wat een kloteweek, wat een klotepresentatie, wat een afgang! Voor het eerst sinds mijn nieuwe baan zeg ik volmondig: Wat een klotezooi!!

Natuurlijk had ik niet verwacht dat ik de beste zou zijn en dat hoeft ook niet, want gewoon goed of heel goed was voor mij ook goed genoeg geweest. Maar wat een ontzettend naar gevoel is het om totaal voor schut te staan en wat een vreselijk vervelend, onwaarschijnlijk irritant gegeven dat ik de slechtste ben. Het is jammer dat ik geen alcohol drink, want je zou je spontaan gaan bezatten in de kroeg na zo'n week...

Testament.

Ik heb een oude ster ontmoet
die valt wanneer ik sterven ga.
Soms, als ik naar de hemel staar
knikken we even naar elkaar.

Ik heb een afspraak met een oude boom
dat hij zich over mij ontfermt
en witte bloesems bloeien laat
wanneer ik in zijn wortels slaap.

Ik heb een zwarte kaars gekocht
die dooft als ik mijn ogen sluit
en fluister in het verste duister:
"samen thuis en samen uit."

uit: 'Alle goeds' van Ingmar Heytze.

Datemoe en ander gedoe.

Het is alweer een tijdje geleden dat u hier iets kon lezen over mannen. De voornaamste reden daarvan is dat ik al geruime tijd datemoe ben. Eerlijk gezegd had ik dit van mezelf ook niet verwacht, maar ik heb er zo ontzettend géén zin meer in. Geen zin meer om achter mannen aan te lopen, geen zin om urenlang op msn te hangen en al helemaal geen zin om afspraakjes te regelen. Het wordt ook gewoon allemaal steeds gekker met die kerels. Het is tegenwoordig hip om je msn -en/of datecontacten te googlen. Leuke spontane gesprekken bestaan niet meer, maar je wordt eerst opgezocht via google en daarna volgt een serieus kruisverhoor. De meest vreemde vragen worden gesteld om te zien of je niet fake bent. Een trieste ontwikkeling, maar met de wetenschap dat ongeveer vijfenzeventig procent van de mensen (en niet alleen in de virtuele, maar ook in de echte wereld) hartstikke nep is, is het misschien ook wel logisch. Nog niet zolang geleden hoorde ik dat mensen bewust naar me op zoek gingen en aan de hand van het profiel op een datingsite mensen in mijn vriendenkring gingen waarschuwen. Waarschijnlijk hebben die types niets beters te doen dan dat, maar het gaat mij een beetje te ver. De man van een oude schoolvriendin werd uitgebreid geïnformeerd over de datingsites waar ik was te vinden en men was zelfs bereid mijn profiel uit te printen zodat de man in kwestie met eigen ogen kon zien dat ik niet te vertrouwen ben.  Het advies was natuurlijk dat hij vooral op moest passen als zijn vrouw met mij op stap zou gaan...

En dan die rare vent van het festival een tijdje geleden, u weet wel, die ene man die me mee uit vroeg en zijn telefoonnummer gaf, maar waarschijnlijk stiekem nog een relatie heeft. Die noemde me een stalker omdat ik hem een paar nietzeggende sms-jes en berichtjes op Hyves had gestuurd. Volgens hem was het een grapje, maar ik houd niet zo van dat soort grapjes. U begrijpt dat ik hem dat even fijntjes heb duidelijk gemaakt. Niets maakt me bozer dan het gevoel dat ik onheus bejegend word. Een ander voorbeeld dateert van enkele weken geleden. In het cafe van een vriendin heb ik op een middag een aardig gesprek gehad met een man. Een aardige vent, maar totaal niet het type man waar ik op of voor zou vallen. Vlak voordat ik wegging zei hij tegen me: Als je nou dalijk weggaat, zie ik je zeker nooit meer? Ik antwoordde daarop dat ik vast nog wel eens langs zou komen om te stappen in deze kroeg. Later hoorde ik van mijn vriendin dat hij in de weekenden die daarop volgden op me had zitten wachten en zelfs het personeel achter de bar had gevraagd hem te bellen zodra ik er weer was. Toen hij er lucht van kreeg dat ik zaterdag zou langskomen, verkondigde hij tegen anderen dat we een date hadden. Daar voel ik me dus een beetje ongemakkelijk bij. Het hield me niet tegen naar de betreffende kroeg te gaan, maar de lust om een praatje met hem te maken was wel verdwenen.

Nadat hij een half uur naar me stond te loeren, zwaaide hij naar me. Ik zwaaide terug, lachte naar hem en praatte vervolgens verder met de man met wie ik op dat moment in gesprek was. Steeds kwam hij een stapje dichter bij me staan en zijn ogen schoten van links naar rechts als ik met anderen stond te kletsen. Zijn gezicht werd steeds chagrijniger en uiteindelijk ging hij er boos vandoor. Een teleurstellende 'date' voor hem. Toen ik het meisje achter de bar vroeg waarom hij kennelijk zo gepikeerd was, vertelde ze dat de man erg gek op me was, ik had tenslotte wel een paar uren naast hem gezeten aan de bar en nu hij merkte dat ik weinig aandacht aan hem schonk vond hij me maar een bitch. Wist ik veel dat hij meteen conclusies zou verbinden aan een paar uren kletsen... Heb ik deze man misschien op het verkeerde been gezet? Heb ik bepaalde verwachtingen gewekt? Volgens mij niet. Ik heb hem niet aangeraakt, heb geen vervolgafspraak gemaakt of hem mijn telefoonnummer gegeven, maar enkel en alleen een tijd met hem gepraat aan de bar.

Op de vraag waarom ik eigenlijk achter de mannen aanloop is het antwoord simpel: Omdat ze niet achter mij aanlopen natuurlijk! Dat wil zeggen; de mannen die ik leuk vind lopen niet achter mij aan. (De mannen die ik helemaal niet leuk vind, die natuurlijk wél!) En waarom loopt er dan nooit iemand achter mij aan hoor ik u al denken. Even los gezien van mijn uiterlijk, wat een groot struikelblok schijnt te zijn, ben ik volgens anderen ook nog eens een keer niet zo toegankelijk. Kennelijk zie ik mezelf toch anders dan dat andere mensen me zien. Zelf heb ik namelijk helemaal niet het idee dat ik slecht toegankelijk ben voor anderen, integendeel zelfs. Ik zie mezelf als een spontaan en open mens, iemand die gemakkelijk contacten legt met wie dan ook, iemand die aardig is voor de meeste mensen, niet verlegen en altijd in voor een grapje, kortom; zo moeilijk ben ik helemaal niet! Toch?!

Wel leuk om eens over te discussieren, hoe zie je jezelf en hoe zien anderen je? Het is misschien even schrikken, maar absoluut de moeite waard om te ontdekken! Wie begint?

Schuldig.

Piet wilde minimaal vijf keer per week een kusje voor het slapen gaan. En ik heb dat altijd beleefd geweigerd. Omdat ik vind dat het niet kan, je kust geen patienten omdat ze dat zo graag willen. Daar kwam nog bij dat Piet regelmatig seksueel getinte opmerkingen maakte en daarmee vooral de wat jongere collega's de stuipen op het lijf joeg. Er waren maar weinig mensen die het prettig vonden om Piet onder de douche te helpen. Maar het was geen verkeerde vent. Je moest even een manier vinden om met hem om te gaan, duidelijk tegen hem zijn en vooral nooit laten merken dat hij je in verlegenheid had gebracht. Piet had duidelijk behoefte aan intimiteit en daar werd binnen het team altijd een beetje lacherig over gedaan. Toen ik ooit in een teamoverleg opperde dat er vrouwen zijn die zich tegen betaling over mannen als Piet wilden ontfermen en hem konden geven waar hij kennelijk zoveel behoefte aan had, werd het akelig stil in de vergaderruimte.

De zorg voor Piet werd intensiever door zijn ziekte. Regelmatig trof ik hem 's avonds aan op de grond. Hij heeft zelfs eens een hele nacht op de koude slaapkamervloer gelegen omdat hij uit zijn bed was gevallen. De avonden verliepen standaard volgens de wens van Piet. Eerst even plassen, dan samen een sigaretje roken, chocotoffs eten en een appel schillen. Vaak kletsten we dan nog wat en vervolgens hielpen we hem dan bij het uitkleden en naar bed gaan. Soms was er voetbal op t.v. en wilde hij wat later naar bed. Gelukkig konden we dat meestal wel inplannen. Als je Piet dan eenmaal in bed had gesjouwd, wilde hij een kusje. Wanneer ik eens zei dat ik dan thuis ruzie zou krijgen antwoordde hij -adrem als hij was- : "Dan zeg je dat toch gewoon niet. Je hoeft toch zeker niet alles thuis te vertellen?!"  Dan glimlachte ik naar hem en zweeg. Wist hij veel dat er thuis helemaal niemand was om überhaubt iets tegen te zeggen.

Piet was eenzaam, daar zo alleen in zijn huisje midden in de polder. Kinderen had hij niet, broers en zussen ook al niet. Een nicht en haar man kwamen af en toe op visite, wij kwamen zo'n vijf keer per dag en dat was het wel zo'n beetje. Mede door zijn lichamelijke en geestelijke achteruitgang werd de situatie thuis gevaarlijk. Piet viel te pas en te onpas, was verward, hallucineerde en had als gevolg van de valpartijen regelmatig verwondingen die moeilijk leken te genezen. Voorzichtig peilde ik op een avond hoe hij het zou vinden om in een verzorgingshuis te wonen. Hij vond het een slecht plan. Het huis waar hij zijn hele leven had gewoond was hem heilig en hij was niet van plan om daar ooit weg te gaan. Alle mogelijke voordelen heb ik met hem besproken, maar zijn nee was en bleef nee.

Piet was regelmatig onderwerp van gesprek tijdens de clientenbesprekingen. We uitten onze bezorgdheid over Piet. De huisarts en zijn nicht werden ingeschakeld en daarna ging het allemaal heel snel. Binnen korte tijd was er een plekje in het verpleeghuis voor Piet. Maar dat was niet de bedoeling, dat was niet mijn bedoeling Piet...Ik heb geprobeerd om het verpleeghuis te verruilen voor een verzorgingshuis, maar volgens de indicatiecommissie was je daar al te 'slecht' voor. Ze doen daar ook maar wat. Wat weten zij daar nou van?! De laatste avond dat ik hem naar bed hielp namen we afscheid. Kom je nog eens bij me kijken als ik daar ben, vroeg Piet. En ik beloofde hem op te zoeken in het verpleeghuis.

Vier weken later was een collega een beetje overstuur tijdens de vergadering. Ze was bij Piet geweest en zich helemaal rot geschrokken. Hij zat in een rolstoel en herkende haar niet meer. Hij kon bijna niet meer praten en zat als een dood vogeltje voorover gebogen aan een tafel met allemaal oude mensen die gilden, scholden en vloekten. Ze hadden Piet vastgebonden in zijn rolstoel, omdat hij wel eens onrustig was en daardoor uit zijn stoel zou kunnen vallen. Ik voel me schuldig. Schuldig omdat ik misschien meer had kunnen doen voor Piet. Thuis blijven wonen was geen optie, maar het verpleeghuis is dodelijk voor mensen als Piet. Ik voel me schuldig omdat ik niet bij hem langs durfde te gaan. Bang om wat ik aan zou treffen, bang dat ik me dan nog schuldiger zou voelen.

Het is vrijdagmiddag en ik ben in het verpleeghuis voor mijn werk. Wanneer ik even sta te kijken wat er te doen is in de recreatiezaal, word ik aangesproken door een meneer met een Duits accent. Mag ik u wat vragen, begint hij hakkelend het gesprek. U bent toch die zuster die altijd 's avonds bij mijn ouders kwam? Ineens zie ik wie hij is en zeg hem dat dit inderdaad zo is en vraag hem hoe het gaat met zijn ouders die beide in het verpleeghuis wonen. Mijn vader is eergisteren overleden en mijn moeder zit daar. Nadat ik hem gecondoleerd heb met het verlies van zijn vader, ga ik even aan het tafeltje bij zijn moeder zitten. Ze praat eigenlijk nooit meer, maar haar ogen zeggen alles. Aan de blik in haar ogen zie ik dat ze me herkent en samen halen we herrinneringen op aan de tijd dat ze nog thuis woonden. Ik geef haar stukjes banaan en een koekje en houd het kopje koffie vast zodat ze het met een rietje kan drinken. Na een half uurtje wens ik de familie veel sterkte voor de komende tijd. Ik moet verder...

Mijn hakken klikken op de vloer van de afdeling, het is me nooit eerder opgevallen dat dit zo'n herrie maakt. Birkenstocks zijn geruisloos. Bij de zusterpost vraag ik waar ik Piet kan vinden. Unit 2 is het antwoord. Alsof ik hier nooit ben weggeweest loop ik naar de betreffende huiskamer. Daar tref ik Piet. Ik moet drie keer kijken en voor de zekerheid nog even op het naamplaatje aan de rolstoel voordat ik hem aan durf te spreken. Met mijn hand op zijn schouder zeg ik zijn naam. Er komt geen reactie. Als ik hurkend voor hem ga zitten zie ik dat zijn ogen half gesloten zijn en er stroomt constant een geelgroene slijmerige vloeistof uit zijn mond. Voorzichtig veeg ik met een papieren servet het slijm van zijn mond en praat tegen hem. Wederom geen enkele reactie. Daar zit hij dan, volledig gesedeerd zijn tijd uit te zitten in het huis waar hij nooit wilde zijn. Een half uur lang probeer ik op alle mogelijke manieren contact te krijgen met Piet, maar tevergeefs. En weer voel ik me schuldig. Het spijt me Piet. Het spijt me dat ik niet meer heb gedaan om jou hier weg te houden, het spijt me dat je je laatste dagen hier zult moeten slijten en het spijt me dat ik niet eerder bij je langs ben gekomen. Ik durfde niet Piet, ik voelde me schuldig. Het spijt me, het spijt me echt...

Ik ook van jou...

Gezocht: Pubquizzers!

Heb je op zondag 25 november a.s. nog niets te doen?

Denk je dat je over een bepaalde mate van intelligentie beschikt?

Vind je het leuk om dat in een kroeg te laten zien?

Dan ben ik op zoek naar jou!

Vanaf 's middags vijf uur tot 's avonds acht uur wordt in mijn stamkroeg de 'Pubquiz' georganiseerd en mij is gevraagd een team samen te stellen, een naam te bedenken en met dat team deel te nemen aan de quiz. Daarom zoek ik op korte termijn vijf mensen die me willen helpen dit spelletje te winnen, want met slechts mijn eigen intelligentie red ik dat niet, dat snapt u wel...

U kunt zich binnen nu en twee weken opgeven via het mailformulier of door het plaatsen van een reactie. Voor meer informatie over de pubquiz klikt u HIER. Het café waar de pubquiz plaats zal vinden is in Zierikzee, (zo komt u nog eens ergens!) er zijn leuke prijzen te winnen (maar daar doen we het niet voor!) en ik geloof dat er ook bier is...

Briljant!

Een vrouw zonder man is als een vis zonder fiets...

De plaat en z'n verhaal.

Gisteren liep ik iemand tegen het lijf die me een grote wijsheid vertelde: Als je nou weer eens een relatie ziet mislukken, trek het je dan niet al te veel aan. Doe net alsof het je niks kan schelen.

Maar ja, die kerel had gemakkelijk praten. Ik heb me in ieder geval niet laten overtuigen. Want je kunt nog wel zo onverschillig doen als er weer eens een liefde op de klippen is gelopen, maar voor mij helpt dat niet.

Ik ben nu eenmaal zo'n sukkel die érg op zoek is naar die ene, grote liefde. En als me dat dan wéér eens niet is gelukt, zit ik maar zielig in een hoekje m'n gebroken hart te repareren. Een toneelstukje opvoeren kan ik dan niet.

Want weet je, soms zou ik wel willen dat die ware liefde eens voor m'n deur zou staan. Zomaar, vanuit het niets. Zo iemand die er helemaal klaar voor is - die me meteen bij de hand zou pakken en me weg zou halen uit dat saaie leventje dat ik leid. Maar nee hoor, het blijft voorlopig een one man show bij mij thuis. Je hoeft bij mij thuis nooit te zoeken naar een stoel, want ze zijn toch allemaal onbezet. Net als ikzelf.

In het theater dat "het leven" heet ben ik de enige bezoeker. Sterker nog, ik ben ook nog de enige acteur. Komt er nou niemand eens kijken naar mijn toneelstuk?

Kom maar op. De toegang is gratis. Tot die tijd moet ik de tijd in m'n eentje doorbrengen. En dan voel ik me soms gewoon, domweg eenzaam. Want in m'n eentje is er gewoon niets aan...

Doorgeefhoutje.

Wat u altijd al wilde weten, maar nooit durfde te vragen. Of waar u totaal niet in geïnteresseerd bent, maar wel aardig vindt om te lezen...

1. Hoe laat ben je vanmorgen opgestaan ?

06:00 en dat is níet grappig!


2. Diamanten of parels ?

Geen van beide eigenlijk. Vind het een beetje overdreven.


3. Wat is de laatste film die je hebt gezien?

Geen idee. Het is al lang geleden en ik ben erg slecht in het onthouden van titels.


4. Wat heb je vanmorgen gegeten ?

Eén beschuitje met kaas. Tsja, het is óf minder eten óf naar de sportschool...


5. Wat is je tweede naam?

Dat vertel ik nooit iemand, dus ga dat zeker niet hier melden.


6. Wat eet je het liefst?

Chocolade, pistacheijs, chocoladeijs, hazelnootijs, stracciatellaijs, mozarella met tomaat en basilicum, Mc Flurry, (alle smaken) zalm, mosselen, veldsla, lauwwarme geitenkaas met honing, appeltaart met slagroom, verse chocolademousse ook met slagroom, aardbeien zonder slagroom, vers witbrood met roomboter en een dikke laag chocoladehagelslag èn bosbessenijs.


7. Wat vind je niet lekker?

Als iemand aan mijn voeten zit te prutsen.


8. Wat is je lievelingspatat?

Geen voorkeur.


9. Wat is je favoriete CD op het moment?

Een ouwetje van Novastar.


10. Wat voor auto heb je?

Een zwarte.


11. Favoriet broodje?

Meergranencroissant.


12. Wat voor personen heb je een hekel aan?

Hielenlikkers, achterbakse en oneerlijke types.


13. Wat draag je het liefst ?

Een spijkerbroek, laarzen en m'n zonnebril.


14. Waar ga je het liefst naar toe met vakantie?

Madagascar.

15. Favoriet kledingmerk?

Levi's zit lekker en gaat lang mee. Marlies Dekkers is absoluut favoriet.


16. Waar wil je je oude dag doorbrengen?

Thuis als het even kan.


17. Favoriete deel van de dag:

Avond en nacht.


18. Waar ben je geboren?

In Ouwerkerk (staat niet op de kaart)!


19. Waar heb je allemaal gewoond?

Renesse, Zierikzee.


20. Naar welke sport kijk je het liefst?

Paardensport.


21. Coca Cola of Pepsi:

Cola?? Doe mij maar een kopje thee.


22. Ajax of Feyenoord?

Ajax.


23. Ben je een dag of nacht-persoon?

Een nachtmens, ben bij daglicht vrij eng volgens intimi.

24. Pedicure of manicure?

Niet nodig. Ik knip of bijt nagels kort.


25. Nog nieuws dat je met iedereen wil delen?

Momenteel niet.


26. Wat wilde je worden toen je klein was?

Beroemd.


27. Wat is je beste herinnering van toen je klein was?

Mijn allereerste paardrijles op het grootste paard van de manege, dat was zó stoer!


28. Piercing?

No thanks.


29. Wel eens naar Afrika geweest?

Naast Afrika, telt dat ook?


30. Ooit een auto ongeluk gehad?

Niet ernstig geloof ik.


31. Favoriete dag van de week?

Zaterdag.

32. Favoriete restaurant?

Zeerust.


33. Favoriete bloem?

Ik hou niet zo van bloemen en zij ook niet van mij.


34. Favoriete ijssmaak?

Zie vraag 6.


35. Favoriet fast food restaurant?

Mc Donalds.


36. Hoeveel keer rijexamen gedaan?

3x


37. Van wie heb je je laatste email gehad?

Dat was een rare vogel...


38. In welke winkel wil je al je geld uitgeven?

Ik wil nooit al mijn geld uitgeven, dat is namelijk niet slim.


39. Bedtijd?

Nu al?? Nee...


40. Laatste persoon met wie je uit eten bent geweest?

Toon. En Patty, Kay en zijn opa en oma.


41. Waar zit je op dit moment naar te luisteren?

Nergens naar, even rust aan mijn hoofd.


42. Wat is je favoriete kleur?

Blond natuurlijk!


43. Hoeveel tattoos heb je?

Niet één.


44. Hoe laat was je klaar met dit vragenlijstje?

21:45 sharp.

Ik ga dit houtje niet doorgeven, maar dank Goentah voor het doorsturen van het stokje via Hyves. Mocht u na dit gelezen te hebben nog prangende vragen hebben, schroom niet maar stel ze gerust...

Het is een gave!

Het gebeurt  maar zelden dat ik een man tegen het lijf loop waarvan ik in vijf minuten zo'n twintig keer zeg dat hij  leuk is. Op een minifestival in een klein dorpje stond hij naast me. Weinig spraakzaam, wel alert. Wat een leuke man! Zo onopvallend mogelijk volgden mijn ogen hem de hele avond. Geen vrouw in zijn buurt, geen trouw-of andere ringen aan zijn hand... Ik moest maar eens een gokje wagen. Een gesprek beginnen, een grapje maken, iets te drinken halen, actie is reactie. Zo beginnen dat soort dingen vaak. Ontdekken of je bepaalde dingen gemeen hebt, kijken of er iets van die zogenaamde 'klik' is en nog een paar stomme grapjes maken. Er is iets met die man. Hij is leuk! En ik ben gek op mannen die appelsap drinken...

Een praatje muziek, een praatje vrienden en een praatje gezellig. Ik wil zijn telefoonnummer. Wanneer ik iets wil, vraag ik dat gewoon netjes. Hij vraagt of ik het leuk zou vinden een keer mee te gaan naar een nazomerfestival en ik kop hem in. "Vind je het leuk om telefoonnummers uit te wisselen? Als je het niet wilt, moet je het gewoon zeggen hè?!" Hij vindt het goed, het lijkt hem leuk. En zo stonden we buiten bij de auto nog wat na te praten, hield ik zijn koude handen net iets langer vast dan gebruikelijk en was ik spontaan mijn eigen telefoonnummer vergeten. Het gebeurt niet vaak dat ik zó in de war raak van een man.

Dan heb je dus zijn telefoonnummer en hij heeft de jouwe. Wat nu? Een sms berichtje sturen is altijd net iets veiliger. Een luchtig berichtje zou het moeten worden. Nooit meteen laten merken dat je een man erg leuk vindt, dat vinden mannen eng. Mannen willen zelf het idee hebben dat ze kunnen veroveren. Niets van je laten horen zou hem het gevoel kunnen geven dat je minder interesse hebt dan hij aanvankelijk dacht, dus er moet íets gebeuren. Ik zou het luchtig houden, dus ik typ slechts: "Vond het leuk je gezien te hebben vanavond, slaap lekker voor straks en succes morgen met je eerste werkdag na de vakantie! Groetjes, Rian". Een evenzo luchtig berichtje is zijn antwoord. "Ik vond het ook leuk, de muziek was iets te hard, maar wel gezellig. Jij ook succes morgen en slaap lekker".

In de dagen daaropvolgend blijven de berichten over en weer luchtig en koel. We komen niet verder dan muziek, bandjes en het weer. Drie dagen en vijf sms-jes later blijft het stil. Oeps, misschien vond hij mijn laatste grapje niet zo grappig. Zelf vond ik hem wel kunnen, dus die leuke man begrijpt mijn humor niet is de conclusie die ik daar uit kan trekken. Nu wil ik mezelf nooit opdringen aan wie dan ook, dus ook ik laat niets meer van me horen. Vier dagen later, komt er 's avonds laat een berichtje van hem. "Sorry dat ik niets meer van me liet horen. Vond het een beetje te snel gaan. Wil geen nieuwe plannen maken voordat oude af zijn. Ik vind je leuk en erg aardig, dus wie weet tot bij een volgend optreden..."

Ah, ik heb duidelijk iets gemist in zijn verhaal, had geen idee dat er nog dingen speelden, maar de boodschap is duidelijk. Hoe reageer ik hier nu weer op? Niet op reageren is het advies van vriend I die naast me zit in de kroeg. Hij moet je niet, dat is toch duidelijk? Jawel, dat begrijp ik, maar het is toch niet netjes om dan niets meer te laten horen? Eigenwijs als ik ben stuur ik hem een bericht met daarin de woorden: " First things first. Had geen idee dat er nog dingen speelden, maar doe wat je moet doen. Als je er klaar voor bent, hoor ik graag van je en anders is het een typisch geval van jammer."  Daarna bedankt hij me voor mijn begrip en ik berg mijn telefoon op.

Wat er precies aan de hand was, daar kan ik alleen maar naar gissen. Het zou kunnen dat hij een relatie heeft, het zou kunnen dat hij niet durfde te zeggen dat telefoonnummers uitwisselen misschien helemaal geen goed plan was, het zou kunnen dat ik me vergist heb en het zou zelfs kunnen dat hij me helemaal niet leuk vindt.  Nadat ik het verhaal vertelde aan vriendinnetje S, was haar conclusie dat ik een neus heb voor 'dit type' man. Zelf zou ik het liever omschrijven als: Het is een gave!

Avond.

Seconden lopen driftig achteruit

De dag is uit de tijd gekanteld.

Ik word zo stil als het strand in een winternacht,

zo leeg als een uitgebrand huis.

Het leven staat verder van me af dan ik je kan vertellen.

Leg je gezicht in je handen

En probeer je dit eens voor te stellen…

Breekbaar.

"On and on the rain will fall
Like tears from a star, like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are, how fragile we are..."

Sting.

~*~ Arthur ~*~

25-04-1974                                 04-09-2007

En de zon ging onder...

Het meisje van hiernaast.

"Mijn leven heeft geen doel, mijn leven heeft geen richting, geen zin en geen betekenis. Toch ben ik gelukkig. Ik kom er maar niet uit. Wat doe ik toch goed?

T.S. Geisel.

Ze hebben me nooit verteld waar ik vandaan kom. Ook niet waar ik naartoe ga. Zonder een duidelijk doel voor ogen te hebben doe ik wat ik denk dat goed is. Heb ik ooit wel eens serieus bedacht wat ik wil bereiken in mijn leven? Nee, die vraag houdt me totaal niet bezig. Hoe het gaat met de liefde en de vriendjes en de dates? Wat denkt u zelf?! Ik probeer wel eens wat, maar het leidt zelden tot iets. Hoe dat komt? Waarom stellen mensen eigenlijk altijd dat soort vragen aan me? Als ik het zelf niet hoef te weten, hoeft een ander dat toch zeker óók niet?

Natuurlijk denkt iedereen dat ik naarstig op zoek ben naar een man en eerlijk gezegd heb ik dat zelf ook lange tijd gedacht. Ik vind het immers leuk om te daten en praat daar ook graag over. Dat betekent automatisch dat je té graag wilt... Als je op een datingsite staat, ben je wanhopig én op zoek naar een vaste relatie. Ze lezen niet dat je slechts op zoek bent naar een date, of sterker nog; wanneer je 'alleen maar' een date zoekt, is het eigenlijk allemaal nóg ernstiger dan je zelf had kunnen bedenken. Dan lijd je namelijk aan een ongeneeslijke vorm van bindingsangst!

De eenzame momenten voel ik het meest als ik niet alleen ben. De vrouw die alles probeert te begrijpen en de mannen die daar dan handig gebruik van maken. Waarschijnlijk niet eens bewust, daarvoor zijn het dan weer net iets te grote sukkels. Zo graag wil ik waarschijnlijk helemaal niet, want hoe gaat het negen van de tien keer met mannen en mij? Heel even, een minuut of vijf, fantaseer ik over de liefde van mijn leven, maar vervolgens wint de single status het dan toch weer glansrijk van die man die ik kortstondig voor een aantrekkelijk wezen aanzag. Een eerste date is meestal leuk. Bij de tweede komen al spoedig de altijd zorgvuldig geformuleerde 'maaren' en waar het voor velen de derde keer scheepsrecht is, is het voor mij de derde keer een laatste maar: Laat maar...

Ze zeggen niet dat ik bijzonder ben, maar ze noemen me 'apart'. Vreemd is dat, want eigenlijk ben ik het type dertien in een dozijn. Ze vinden me niet mooi, maar leuk. Dat begrijp ik dan wel. Type girl next door. Ik had je buurmeisje kunnen zijn, maar je bent blij dat je op een veilige afstand woont. Dat gevoel delen we.

Kansen genoeg. Maar ik grijp ze niet. Een enkele keer onbewust, maar meestal bewust. Als ik zou willen woon ik binnen nu en een maand samen. Dat zegt niets over mij, niets over hoe leuk ik ben, maar het zegt alles over die mannen die liever niet alleen zijn. De gemiste kansen, díe zeggen wat over mij. Die zeggen dat ik een schijterd ben, te egoïstisch ben om mijn leven met iemand te delen. Die zeggen: Ik ben het meisje van hiernaast en je bent welkom. Tot de voordeur en geen stap verder. Want ik wil niet dat je je voet over de drempel zet. Waarom ik dat niet wil? Geen idee, ik wil het gewoon niet en voor mij is dat acceptabel, dus waarom zou jij er een probleem van maken?

Sorry, we're...

Tot Later!

Joris.

"Moet je dan ook wel eens soms iemand een spuitje geven? Ik denk dat jij zo'n Kitkat-ijsje het aller,aller,állerlekkerst vindt! Zullen we zometeen nóg een keer warme chocomel met slagroom nemen? Wil je straks met mij een hele grote kuil graven?? Als ik ziek ben, dan kun jij me beter maken hè?! Mijn stiefvader rookt wèl gewoon binnen, dus je mag best een sigaretje roken. Toch pap? Ga jij wel eens slapen met je sokken aan? Je kunt toch ook gewoon zwemmen in je blootje... Hoe wist jij eigenlijk dat het een krokodil was? Wil je straks nog bij ons wat drinken of ga je al naar huis? Kunnen kreeften bijten met hun tanden? Ik durf best een hele grote krab vast te pakken. Wat is nou weer een garnaaltje? Mijn buikpijn is over, dat komt denk ik van die thee. Mag ik onder jouw voeten kietelen, of vind je dat niet leuk? En als je zelf ziek wordt, kun je dan jezelf ook beter maken? Roken is toch juist heel erg ongezond?! Jij mag wel eerst kijken, want ik lees nog een beetje langzaam. Vind jij hondjes ook zo lief? Wat is eb en vloed? Ik heb een litteken en dat vind ik niet zo leuk. Heb je papa's litteken al een keer gezien? Dat is ook zielig dat jij helemaal alleen woont! Wil je nóg een kopje thee zonder suiker? Ga je morgen ook met ons naar het zwembad? Je mag van mij wel een frietje pikken hoor! Misschien wil je dan wel bij mijn papa wonen... Wil jij bij mijn papa wonen?"

Met zijn mooie blonde boevenkoppie komt hij steeds een stukje dichter bij me zitten. Twee lichtblauwe oogjes kijken me verwachtingsvol aan... Al vanaf de eerste minuut heeft Joris mijn hart gestolen. Hoe vertel je zo'n ontzettend lief en leuk kereltje van bijna zeven jaar dat je hem veel leuker vindt dan zijn papa? Wanneer ik vertrek vraag ik of ik nog even bij Joris om een hoekje mag kijken. Hij is nog wakker. "Slaap lekker Joris en veel plezier morgen in het zwembad", fluister ik. Dankjewel voor de leuke avond. "Daaaaaag Rian, ik vind jou lief!" roept hij me na. De deur valt in het slot. Dag lieve Joris, ik vind jou ook lief...

Bekentenis.

Het voelt een beetje net als vroeger. Het voelt een beetje zoals toen ik als kind met mijn moeder mee moest naar Rotterdam om kleding te kopen. Een grotere straf dan dat kon ze voor mij niet bedenken. Winkelen is nog nooit mijn favoriete bezigheid geweest, vind het maar tijdverspilling. Natuurlijk moet je soms wel eens iets nieuws aanschaffen, maar dat doe ik dan het liefst alleen. Mijn moeder weet wel waarom... Ik vind namelijk nooit iets leuk, dat wil zeggen; ik vind dat wat anderen leuk vinden voor mij nooit leuk. Een spijkerbroek vind ik leuk en zwart ook, want dat kleedt zo lekker af. Als anderen zeggen dat ik dat niet nodig heb, trek ik me daar niets van aan.

Zo is het eigenlijk ook met mijn haar. Ik heb lang blond haar en een pony, al jaren! Ik ga nooit naar de kapper, want de kapper vind ik stom. Eén keer in de zes weken koop ik bij het Kruidvat een potje blonde verf en dat smeert m'n zusje dan in mijn haren. Knipt ze er gelijk wat dode puntjes af en klaar! Ben in mijn leven niet vaker dan vijf keer naar een kapper geweest en die vijf keer dat ik wel geweest ben, kwam ik er zwaar gefrustreerd vandaan. Het was gewoon nooit leuk wat die kapsters met mijn haren hadden gedaan. Ik liep compleet voor schut en dat is zelfs nog zwak uitgedrukt!

De keren dat vriendinnen opmerkingen maakten over mijn haar zijn niet te tellen. Doe toch eens wat anders met je haren, het zit al honderd jaar hetzelfde, is een veelgehoord commentaar. Dat klopt ja en ik ben er blij mee. Ik ga natuurlijk niet zeggen dat ik als de dood ben voor de kapper... Het zweet breekt me al uit als ik eraan denk hoe ik dan machteloos in zo'n kappersstoel zit, met zo'n vreselijk cape die altijd net een beetje te strak rond je nek wordt vastgemaakt... Spaans benauwd krijg ik het van die kwebbelende meisjes met mooie gezichten en die glimmende schaar. Die vreselijke schaar waarmee ze -als ze dat zouden willen- in minder dan tien minuten mijn leven kunnen verwoesten. Nachtmerries krijg ik over kapsters die praten over een pittig kort kopje! Brrrrr....

Toch zijn er momenten dat ook ik wel eens iets anders wil. Vriendinnen smeden het ijzer als het heet is. Nu ben ik serieus de klos. Het floepte eruit en voordat ik het wist had ik een vriendin toestemming gegeven om me naar de kapper te sturen. Voor een ander kleurtje in m'n haar dan denk ik. Een dramatische metamorfose zit er echt niet in, er gaat niet teveel van de lengte af, want ik wil lang haar houden, punt. Knappe kapper die een beetje model in m'n haar krijgt, want het is zwaar, dik, veel en steil. En er gaat dus echt niet meer dan vijf centimeter af! Mensen die het leuk vinden om naar de kapper te gaan, begrijp ik niet. Mensen die steeds iets anders met hun haar durven te doen vind ik dapper. Vrijdag gaat het gebeuren, ik heb zelf ja gezegd en wie ja zegt, moet naar de kapper. Of zoiets... Ik heb er nu al zo ontzettend géén zin in! Niets is wat het lijkt, maar wat u denkt is waar. Ik ben bang voor de kapper!!!

Danse du soleil en zonsondergang.

Nee, ik wil niets afspreken dit weekend. Niet met jou en niet met iemand anders. De hele week staat mijn agenda vol met afspraken, al maanden staat er in het weekend ook van alles gepland en nu wil ik eens een keer niets. Helemaal niets. Of ik naar dat Beachboomgedoe ga? Dat weet ik nog niet. Ik zie wel of ik zaterdag zin heb. Nee, dat is niet vaag, ik heb gewoon geen zin om afspraken te maken. Snap dat dan! En als ik al ergens heen ga, dan ga ik alleen...

Irritant als zo'n avond al fout begint. Het is namelijk danse du soleil en niet dance du soleil. Dat staat een beetje stom. Ik houd van de zon, niet van dansen. Ook niet van dancemuziek en zonnedansjes. Wat doe ik hier dan, vraag ik mezelf meerdere keren af. Dresscode, ook dat nog. Zwart met goud is het deze keer. Goud staat me niet. Zwart is goed, een zwarte broek en dat gele shirtje dan maar. Hoezo niets van goud? Ik heb een hart van goud meneer, dat kunt u niet zien aan de buitenkant, maar het is heus waar.

Iedereen vindt elkaar lief vanavond, ik vind dat raar. Het zal wel komen omdat ik niet onder invloed ben van alcohol of verdovende middelen. Overal zie ik grote grijnzen, nog grotere pupillen en vage blikken. De muziek dreunt onophoudelijk in m'n oren. Ik raak een beetje opgefokt van die herrie. Met mijn zoveelste flesje spa blauw slenter ik wat rond op het terrein, groet hier en daar wat bekenden en sla een dansje op het podium vriendelijk maar beleefd af. Ik ben getuige van een echtelijke ruzie. De vrouw sleurt de man mee aan zijn shirt en hij slaat haar van zich af. Dapper onderneemt ze nog een poging en mept hem daarbij vol in het gezicht. Hij rukt zich los, scheldt haar verrot en valt op de grond. Zij lacht hem uit en loopt weg. Probleem opgelost. Een laveloze veertiger valt tegen me aan. Het is pas acht uur en nu al zijn de meeste mensen stomdronken. Met waterige en rooddoorlopen ogen kijkt ze me aan en mompelt iets wat ik niet kan verstaan. Ik doe een stapje naar achteren en zeg dat ze op moet hoepelen. Ik vind niet iedereen lief, dat is normaal.

Hij is er ook. Ik zag hem al even voorbij schuifelen met zijn vrienden. Die vrienden vinden mij niet zo leuk nadat ik een aantal weken geleden voor een kapitaal aan XTC-pillen in de Noordzee heb gegooid. Tevergeefs zo te zien, want ook nu staan ze weer stijf van die zooi. Ik ben bereid je één keer uit te leggen wat voor sukkel je bent als je geen leuk feestje kunt hebben zonder drugs, ik wil je één keer vertellen dat je een slappe zak bent, onverantwoordelijk bezig bent en geen ruggegraat hebt, maar ik blijf niet aan de gang. Zoek lekker een andere sociaal werkster, maar laat mij met rust.

Het is tien uur en het feestje is al vijf uren bezig. Ik ga het eind niet halen, dat heb ik al wel gezien. Bij de bar staat een kerel naar me te staren. "Wat zie jij er ontzettend lief uit", zegt hij met een grote grijns. "En dat ben ik ook", antwoord ik terwijl ik hem voorbij loop. Hij grijpt me bij mijn schouder en wil me -zoals we dat hier dan zeggen- plat op de bek pakken. Snel draai ik mijn hoofd weg en voel een vieze natte tong nog net over mijn wang glibberen. "Gadverdamme, sodemieter op idioot!" bijt ik hem toe en maak me zo snel als ik kan uit de voeten.

Zonsondergang. Boven aan de duinen staat een bekende enthousiast naar me te zwaaien. Door de dansende mensenmassa weet ik haar na een paar minuten te bereiken. Lang geleden dat we elkaar spraken. We halen wat te drinken en gaan in het zand zitten om even bij te kletsen. Bij de dranghekken wordt een meisje niet lekker, ook een vage bekende. Haar vriendinnetje komt naar me toe en vraag of ik even bij haar kan komen kijken. Kotsend hangt ze over het hek gebogen en stort daarna op de grond. "Gaat het niet goed?" Dat is vragen naar de bekende weg realiseer ik me. "Heb je gedronken?" is mijn tweede vraag. Ze schudt van nee. "Heb je iets gebruikt?" vraag ik terwijl ik meteen haar pols voel die schrikbarend hoog is. "Ja, pillen...", antwoordt ze. "Wat voor pillen en hoeveel?" Vijf XTC-pillen. "Stomme trut!" denk ik hardop. "Alcohol erbij gedronken? Water gedronken?" Allebei niet... Ze draait wat met haar ogen en ik vertrouw het niet. Ik zeg tegen haar vriendinnetje dat ik even naar de ambupost loop om te vragen of ze even kunnen komen en dat zij bij haar moet blijven.

De dood van Pierlala probeert me tegen te houden. "Je moet er helemaal niemand bijhalen, ze heeft goede pillen geslikt, er is niets aan de hand". Nu word ik pissig. "Jij moet je er eens even helemaal niet mee bemoeien vriend! En je moet mij al helemaal niet gaan vertellen wat ik wel of niet moet doen! Jij hebt haar waarschijnlijk rotzooi gegeven, dus het enige wat jij nu moet doen is oprotten en wel nu meteen!" Het verbaast me dat hij inderdaad afdruipt, dacht heel even dat hij me wilde slaan, de engerd. Ik geef haar mijn flesje water en loop naar de EHBO. Heel veel verstand van die rommel heb ik niet, maar ik weet wel dat vijf pillen best veel is en dat je heel veel water moet drinken als je iets gebruikt. Ook weet ik dat je hartslag hoger wordt nadat je hebt gebruikt, maar ik ga het risico niet nemen dat dat kind dalijk het leven laat, zonder dat er iemand die er meer verstand van heeft dan ik, naar gekeken heeft. Daarbij is haar pols zo hoog, dat dit sowieso niet goed kan zijn. Bij de EHBO meneer doe ik het verhaal en hij waarschuwt meteen de ambulance. Ik heb mijn plicht gedaan.

Zuchtend loop ik terug naar waar ik vandaan kwam. De zon is weg en er staat een frisse wind. Ik heb het koud en wil naar huis. Vind er hier geen hol aan, dit zijn niet mijn soort feestjes bedenk ik me wanneer ik me door het mulle zand begeef naar de uitgang. In de auto op weg naar huis vraag ik me af of ik nu zo slim ben of is de rest nu zo dom? Steeds vaker zie ik om me heen mensen allerlei rotzooi gebruiken. Dat varieert dan van een XTC pil tot cocaïne. Ik begrijp het niet zo goed. Vaak zijn het mensen van mijn leeftijd of al wat ouder en dikwijls hebben ze kinderen. Snappen ze dan niet dat ze verkeerd bezig zijn, interesseert het ze gewoon geen moer of is dit gewoon iets dat kennelijk hoort in de maatschappij waarin we leven en ben ik gewoon een zeikerd? U mag het zeggen...

It's not the world that's out of order, it's me, it's me. Guess I ran along my borders just to see, just to see. If a friendly face would drop by and rescue me... But I lost my faith as I lost my way.

It's not the street that's made of concrete, it's you, it's you. Guess I try to penetrate it with this point of view. I had never taken more than I give to you. I was led astray and I lost my way.

Never felt so alone.... Stripped naked and cold to the bone. Lost my faith in her on my own. With no queue by the door to my home.

It's not the light that casts the shadow, it's doubt, it's doubt. As a melancholic sorrow came about, came about. I had never fought as hard though as I do for you. I'm not getting strong to prove I'm wrong.

Never felt so alone.... Stripped naked and cold to the bone. Lost my faith in her on my own. With no queue by the door to my home.

It's not my life that's obsolete, it's youth, my youth. Guess it took a while for me to see the truth,  see the truth. I got stuck in minor details so I missed the point. I got so much more than I bargained for...

Saybia - Angel

Happy birthday.

Een jaar ouder, nog steeds niet wijs. Een rimpel of vijf erbij, grijze haren had ik al. Grijsheid komt met de jaren, over wijsheid wil ik het nu liever even niet hebben. Weer een jaar erbij, de tijd staat niet stil en ik blijf ook maar rennen. Het gaat goed, maar ik ben een beetje moe, dat krijg je op mijn leeftijd. We vieren dertig. Voor de zoveelste keer. Ik ken mensen die deze leeftijd niet gehaald hebben... Vandaag is een dag als alle andere, vandaag is het feest. Happy birthday to me!

Nafeest.

Hoe geweldig is het om te zeggen dat je van de 'crew' bent, zodat alle hekken voor je opengaan. Dat is best heel erg stoer! Overal rondlopen en vriendelijk toegelachen worden door de beveiliging, enkel en alleen omdat je zo'n rood polsbandje kunt laten zien. Genoten heb ik van de muziek, de mensen en het werk. Viggo Waas is een lekker ding én heel erg aardig, Roel van Velsen is klein van stuk, maar een groot talent. De sfeer was opperbest, Peer en zijn Engeltje waren erbij en hebben het leuk gehad, de afterparty was helemaal top, kortom; ik heb niets te klagen.

Daarmee ben ik één van de weinigen, want geklaagd werd er en niet te zuinig!Na afloop van het concert regende het klachten. Soms terecht en soms raakte de kritiek kant noch wal. Mensen zaten helemaal onder de modder, om half tien 's avonds was de koffie al op, mensen moesten lang wachten voor de toiletten, het toiletpapier was op, mensen zijn gevallen en dat is allemaal de schuld van de organisatie. Natuurlijk zijn er punten voor verbetering vatbaar, maar het is wel erg makkelijk om de organisatie overal de schuld van te geven. Mensen hebben de helft van het concert gemist in verband met de enorme files. Ga dan eerder van huis, zeg ik. Het was levensgevaarlijk, ik heb mensen heel vervelend zien vallen, zo reageert een meisje verontwaardigd op de website van Concert at Sea. Gek hè? 's Middags om vier uur konden sommige mensen al niet meer op hun benen staan vanwege de flinke hoeveelheid alcohol in het lijf. Als je dan massaal naar de uitgang gaat rennen in een regenbui, kan er wel eens iemand onderuit gaan. Wachten op een bus in de regen is ook niet leuk, maar met z'n allen van hot naar her gaan rennen is wel een beetje link. Zijn er doden gevallen? Gelukkig niet! Niet zoveel lopen klagen dan alstublieft.Relativeren kun je leren zal ik maar zeggen... Sommige mensen waren erg laat thuis en veel auto's moesten uit de modder getrokken worden. Is niet leuk, kan wel grappig zijn, maar 't blijft lastig als je graag naar huis wilt. Wat in alle boosheid vergeten wordt, is dat honderden mensen van 's morgens vroeg tot de andere ochtend bezig zijn geweest om 55000 mensen een geweldige dag te bezorgen. Beetje jammer...

Hier aan de kust...

Hier aan de kust, de Zeeuwse kust...

Blond ja.

Ik ben ook altijd alles kwijt!  De fietssleutels van een half jaar geleden zijn inmiddels wel weer terecht. Een stuk of vijf heb ik er nu gevonden. Jammer dat die niet op de auto passen... Heb ik eindelijk na drie maanden m'n oude auto verkocht, wordt 'ie morgen opgehaald, kan ik nergens de sleutel vinden. Alles ondersteboven gekeerd, nog een keer alles ondersteboven gekeerd, maar nergens is een sleutel te bekennen. Twee weken geleden had ik hem nog, maar waar heb ik hem in Godsnaam gelaten?? Een reservesleutel? Jawel, die ligt in de auto. Altijd handig... Er zit niets anders op dan morgenochtend vroeg een garage te bellen en vragen of één van de monteurs de deur open kan maken, mits u nog een briljante suggestie heeft. Ik zie zo'n man al gniffelen...

Update 27juni 11:45:

Ha! Gevonden... Ik hàd het kunnen weten... De sleutel zat natuurlijk gewoon nog op de auto! :-) Gelukkig heb ik slimme vrienden die handig zijn met ijzerdraadjes. (Thanks Tommie, je bent de beste!) Accu leeg natuurlijk, maar met de startkabels van zuslief was ook dat probleem snel weer verholpen. Beetje jammer dat de koper nog begon te mekkeren over de prijs, maar -zakelijk als ik ben- heeft hij er niets meer vanaf gekregen. Het was tenslotte al een koopje.

Gezocht: Bikkel m/v

Wil je graag naar Concert At Sea op 30 juni aanstaande, maar heb je geen kaartje? Ben je een bikkel en wil je behalve optredens van De Dijk, Trijntje Oosterhuis, Van Velsen, Blof en een special guest ook 's avonds nog even backstage om samen met mij tijdens de afterparty wat drankjes te serveren aan de artiesten en hun gasten? Dan is dit je kans...

Dinsdagavond werd me gevraagd of ik wilde helpen tijdens de afterparty en natuurlijk wil ik dat wel. De organisatie zoekt echter nog één vrijwilliger die ook bereid is om even een paar uurtjes de handen uit de mouwen te steken. Het wordt absoluut een geweldig concert en de afterparty kan niet anders dan één groot feest worden. Wil je helpen? Stuur dan even een mailtje via het mailformulier en wellicht zien we elkaar dan volgende week zaterdag!  Ervaring in de horeca is geen must, ik kan zelf ook amper een dienblad vasthouden, maar je moet wel een beetje een bikkel zijn, want je bent wel tot een uur of vijf in de ochtend bezig. Het is ook niet de bedoeling dat je je overdag helemaal volgiet met alcoholische dranken, want je wordt om tien uur 's avonds backstage verwacht in een normale bewustzijnstoestand...

Make some noise!

Working class hero - Racoon

Wel even de video doorspoelen naar 5min40 als je alleen het nummer wilt luisteren.